— 240 — 
Konden de gronden in kwaliteit verschillen, hetzelfde 
viel aan het om zijn uitstekende hoedanigheden weldra 
bekend geworden „gold-seed”’ graan, de z.g. Carolina-padi, op 
te merken. 
Weldra waren twee duidelijk te onderscheiden soorten 
hiervan bekend. De beste, de z.g. long grain, wordt nog 
op hoogst beperkte schaal gedreven, daar uitstekende gron- 
den en een zeer ontwikkelde landbouw noodig zijn om het 
met succes te cultiveeren. 
Voor de cultuur van Carolina-padi achtte men enkel 
die gronden geschikt, waar het getij in de naburige rivier 
een verval van minstens 3 voet, nog verkieselijker een 
van 7—8 vt. heeft, daar men een volkomen goede water- 
afvoer voor even noodig houdt als de watertoevoer. 
In dien tijd, toen de door stoom gedreven machinerieën 
nog niet een groote rol speelden in het landbouwbedrijf, 
kwamen dus voor de rijsteultuur enkel die gronden in 
aanmerking, die aan bovenstaanden eisch voldeden, m.a.w. 
de moerasgronden, waarover hierboven reeds is gesproken. 
Tegenwoordig is men hieraan niet meer zoo zeer gehou- 
den, doordien met behulp van stoomwerktuigen, artesische 
putten, hulpmeststoffen enz. ook andere gronden dienstbaar 
kunnen worden gemaakt aan de rijstcultuur. In den Staat 
Louisiana, ook een belangrijk rijst produceerend gebied, 
is een niet onaanzienlijk deel der gronden met dergelijke 
middelen geschikt gemaakt voor de rijstcultuur. 
Was men vroeger de meening toegedaan, dat de Carolina- 
padi geen bemesting behoefde en men wel volstaan kon met 
het slib door het rivierwater achtergelaten, thans wordt 
evenwel bemesting op ruime schaal toegepast. 
Evenzoo zag men zich genoodzaakt om zorgvuldig te 
letten op het zaaizaad. Behalve dat men thans bijzonder 
acht geeft op de kwaliteit en de zuiverheid van het zaad, 
geeft men zich tevens groote moeite om herhaaldelijk 
van zaad te verwisselen, daar het bleek, dat het graan 
verbastert, indien het ieder jaar uit hetzelfde zaad wordt 
