— 259 — 
Schrijver zegt, dat de bindkunst, zonder eenigen twijfel moet 
worden gerangschikt onder de beeldende kunsten en tot op zekere hoog- 
te zou men haar een zuster der schilder- en beeldhouwkunst kunnen 
noemen. In één enkel opzicht verschilt zij echter daarvan belangrijk, 
en dat is in den aard der grondstof, die bij het beoefenen ervan 
wordt bewerkt. De schilder en de beeldhouwer verwerken slechts 
doode stoffen, terwijl de binder zijn materiaal kiest uit de levende 
voortbrengselen der natuur. Men zal moeten erkennen, dat bez waar- 
lijk idealer grondstof denkbaar is. Het zal vooral daarom niemand 
verwonderen, dat er van de vroegste tijden af menschen zijn ge- 
weest, die getracht hebben de kinderen van Flora dienstig te maken 
aan het dagelijksche leven. De bewijzen hiervoor zijn bijv. aan het 
licht gekomen tijdens de opgravingen in Egypte, waar in mummi- 
graven uit den tijd van de 20e tot de 26e dynastie van het Egyptische 
rijk guirlandes zijn gevonden, in zoo goed geconserveerden staat, 
dat men heeft kunnen bepalen, waarvan en hoe ze waren gebonden. 
De daarin verwerkte bladeren waren die van Mimusops Schimperi, 
en in plaats van garen of touw waren de bladeren vastgeknoopt met 
palmvezels. Ook op nog eenige andere plaatsen zijn van tijd tot 
tijd door oudheidvorschers enkele oervormen der bindkunst aan 
den dag gebracht. Het spreekt echter van zelf, dat dergelijke 
vondsen tot de uitzonderingen behooren, hetgeen, de groote ver- 
gankelijkheid van het materieel in aanmerking genomen, zeer 
verklaarbaar is. 
In de geschiedenis van alle volkeren der aarde vindt men gewag 
gemaakt van het gebruik van groen en bloemen, meer in het 
bijzonder bij feestelijke gelegenheden, maar bij de vage gegevens, 
die de historie ons verstrekt over de wijze, waarop zij waren ver- 
werkt, is het zoo niet onmogelijk dan toch hoogst moeilijk, zich 
ook maar bij benadering een voorstelling te maken, hoe de kunst- 
gewrochten in ons vak uit vroegere eeuwen er hebben uitgezien. 
Wat wij daaromtrent met eenige zekerheid weten, strekt zich slechts 
uit over een betrekkelijk klein deel der laatste jaren. 
Wanneer men dan de serie der meest gebruikelijke bloemwerken 
van vóór 20 of 30 jaar in gedachte aan het oog laat voorbijtrekken, 
dan valt onmiddellijk op, dat de bouquet daarin den voorrang heeft. 
Men zou bijna kunnen zeggen, dat dit de oorspronkelijke vorm 
is, waaruit alle andere zoo langzamerhand zijn ontsproten. 
Waarschijnlijk zullen de eerste bouquetten wel niet veel anders 
