EEN OPENBARE TUIN TE KOTA-RADJA. 
(Met plattegrond). 
Onlangs kwam in de Java-Bode een opstel voor van iemand, 
die hier in de binnenlanden een tuinaanleg zag, waarin slin- 
gerpaadjes, bruggetjes, rotspartijtjes enz., voorkwamen, en 
die beplant was met een aantal ziekelijke kleine boompjes. 
Ik heb het opstel niet bij de hand, maar zoo ongeveer werd 
de aanleg beschreven; het eindigde met een vergelijking van 
den toestand zooals die vroeger was, toen op een ruime 
grasvlakte een paar goed uitgegroeide waringinboomen ston 
den. Schrijver kon de verzuchting „verlos ons van de ver- 
fraaiings-commissies” niet weerhouden. 
Gaarne stem ik toe, dat een publieke tuin zooals boven 
omschreven, bijzonder leelijk kan zijn en een ieder, die 
weleens wat van de wereld gezien heeft en eenigen goeden 
smaak bezit, onaangenaam moet aandoen. Toch gaat het 
niet aan daarom alde verfraaiings-commissies in den ban te 
doen. Waar is het, dat door genoemde commissies veel 
tegen den goeden smaak gezondigd is, maar even waar, 
dat er al heel wat schoons door hen tot stand gebracht is. 
Personen, die hoegenaamd geen begrip van Tuin-archi- 
tectuur hebben, zien er soms niet tegen op, tuinen aan te 
leggen, die een parodie op de werkelijke tuinkunst zijn. 
Zij kennen het oude Fransche spreekwoord „pour savoir 
quelgue chose, il faut l'avoir appris” blijkbaar niet, en de 
schrijver in de Java-Bode heeft gelijk, als hij een goed 
onderhouden grasveld met eenige krachtige waringinboomen 
er op, mooier vindt, dan een tuintje met tal van kronkel- 
paadjes, dat slecht en smakeloos beplant is. 
Teysm; XIV. 19 
