DE COCA-CULTUUR. 
GESCHIEDENIS. 
De naam Coca, somtijds ook wel Cuca genoemd, is eene 
verbastering van het Aymara-Indiaansche woord Khoka, 
dat „plant bij uitnemendheid” of honger- en dorstkruid be- 
teekent. Coca is de Spaansche benaming voor de gedroogde 
bladen. 
Sedert oudsher benutten de bewoners van Peru de plant, 
en tijdens de verovering van het land door de Spanjaarden 
was het gebruik, dat men van haar maakte, algemeen. 
Dr CANDpoLLE houdt Peru en Bolivia voor de landen van 
oorsprong van de coca, alhoewel zij er nergens in het wild 
wordt aangetroffen. 
Bij zijn terugkomst in Indië van zijn reis naar Zuid- 
Amerika, waarheen HAssKARL was gezonden, om in ’t bezit 
te geraken van planten en zaden van de kina, deed deze 
in 1854 het Indische Gouvernement het voorstel om ook 
de coca, waarmede hij in Zuid-Amerika kennis had gemaakt, 
hier tot een Gouvernementscultuur te maken. De Chef 
van den geneeskundigen dienst Wassink, om advies ge= 
vraagd, ontraadde het Gouvernement zich met de coca- 
cultuur in te laten, omdat hij vreesde, dat de inlanders, 
met het kauwen van coca-bladeren, waarvan men wist, 
dat een dusdanig gebruik het zenuwstelsel prikkelde, zich 
aan een nieuwe ondeugd zouden overgeven. Conform het 
advies van den Heer Wassink werd besloten. 
Kende men toen het geneeskrachtig bestanddeel van de 
bladeren, men zou stellig anders hebben gehandeld. 
Te betreuren valt het echter, dat men zich op die wijze 
van de zaak heeft afgemaakt. Een proefaanplant zoude 
