— 289 — 
groot aantal correspondenten in verschillende plaatsen van 
de wereld zijn verzonden. In menig Britsche kolonie is 
deze de eenige gecultiveerde vorm van coca. Men heeft 
dezen vorm als een variëteit van den stamvorm opgevat 
en beschreven onder den naam van novo granadense. Spe- 
cimina tusschen beide vormen in staande, in het herbarium 
te Kew aanwezig, zijn in 1854 door Spruce aan de Rio 
Negro verzameld. 
Op verzoek van de directie van de tuinen te Kew zond 
Prof. TreuB herbarium-materiaal van de planten in Bui- 
tenzorg gekweekt. Het onderzoek bracht aan het licht, 
dat onze planten volkomen gelijk waren aan die door SPRUCE 
verzameld. 
In Zuid-Amerika cultiveert men naar het schijnt twee va- 
riëteiten, door de inboorlingen met de namen „najas dulces” 
en „najas amargas” aangeduid en waarvan de eene zoete en 
de andere bittere bladeren voortbrengt. 
Of dit onderscheid een gevolg is van de soort dan wel 
meer van klimaat en bodem blijft nog een open vraag. 
De takken en struikjes zijn recht, roodachtig bruin of 
grijsbruin en vrij slap. De bladeren zitten aan korte steel- 
tjes aan de takjes. Ze zijn meestal spatelvormig met 
spitse uiteinden. Als kenmerkende eigenschap vertoonen 
de bladen van veel soorten twee rimpels van den steel naar 
den top, geen nerven, doch ontstaan door de wijze, waarop 
het blad in den knop zat opgevouwen. De rimpels zijn 
vooral aan den onderkant goed duidelijk. De kleur van 
het blad is bovenop goudgroen, van onderen lichtgroen 
en tusschen de rimpels nog iets lichter. De lengte bedraagt 
+ 5 cM. De bloempjes zijn klein en bleekgeel of geelwit. 
Zij komen bij trosjes van 3 of 4 stuks uit de bladoksels 
te voorschijn en zijn reukloos. De vrucht is een kleine, 
eivormige spitse steenvrucht met overlangsche ribben en 
roodbruin tot helderrood van kleur. Zij bevat één zaadje. 
In den bloeitijd, die in het Buitenzorgsch klimaat nage- 
noeg het geheele jaar aanhoudt, zijn de takjes overvloedig 
