— 8Il — 
10 jaar eenige jaren weide, gevolgd door een jaar braak, terug. 
Het is dus een „koppelwirthschaft”. Hieruit volgt reeds, dat de 
intensiviteit van het bedrijf niet groot is, Zaaimachines zijn er in 
gebruik onbekend, van hakmachines is dus in ’tgeheel geen 
sprake. Daar bovendien hakvruchten niet in den vruchtomloop 
zijn opgenomen, laten de laatste vruchten in den omloop, wat zui- 
verheid aangaat, nog al eens iets te wenschen over en kan het niet 
verwonderen, dat de braak geheel onontbeerlijk geacht wordt. 
Het zaaizaad wordt gewonnen als volgt: Het koren wordt met 
de paardendorschmachine gedorscht en met gewone waaiers met 
zeven en windkracht gezuiverd. Vervolgens wordt het koren ge- 
worpen, d. w. z. dat het met een schop met een bepaalden zwaai 
weggeworpen wordt. Bij dit wegwerpen vindt er in het koren eene 
schifting plaats en wel zoo, dat het grootste en soortelijk zwaarste 
koren het verste wegvliegt. De Probsteier landbouwers hechten 
hieraan blijkbaar nog al waarde. Dit is alles wat er voor de ver- 
betering gedaan wordt. Men kan daarom wel zeggen, dat men 
zich tevreden stelt met het in stand houden der inheemsche rassen. 
In den laatsten tijd heeft men het ook als eisch des tijds gesteld, 
een veredelingsproefveld aan te leggen. Voorloopig ging men echter 
nog niet verder, dan het aanleggen van vergelijkende variëteits- 
proeven. 
De derde vorm, waarin het kweekersbedrijf uitgeoefend kan wor- 
den, n. l. door inrichtingen, welke door den Staat zijn ingesteld en 
bekostigd worden, is, voorzoover mij bekend, nergens beter ver- 
tegenwoordigd dan in de bekende inrichting te Svalöf, welke wel 
is waar ook geen zuivere Staatskweekerij is, doeh wier bestaan in 
haar tegenwoordigen vorm toch geheel van den Staat afhankelijk 
is en overigens ook alle voor- en nadeelen vertoont, die een Staats- 
kweekerij aankleven. Ik zal daarom hare inrichting en werkwijze 
hier in ’tkort nagaan. 
(Wordt vervolgd). 
(Landbouwkundig Tijdschrift 
Afl. 3 en 4, 1903.) w. 
