— 322 — 
king is de oorzaak van de verdere ontwikkeling van 
vrucht en zaad. 
Sommige bloemen zijn zoo ingericht, dat zelfbevruchting 
mogelijk is, bij andere brengt de wind het stuifmeel over, 
bij het grootste deel echter brengen insecten, als zij de 
bloemen bezoeken, om er honig uit te halen, het stuifmeel 
op den stempel. 
Het zaad is zeer verschillend van grootte, vorm en kleur ; 
het verschil in grootte en gewicht tusschen de zaden van de 
eporme Lodoicea sechellarum, klappa laut, zelfs van onze ge- 
wone klapper, Coeos nucifera, met die van de Aeschuynanthus- 
soorten, andjong siri, die slechts 0.00002 gr, die van Rho- 
dodendrum verticillatum, die 0.00028 gr. wegen en van 
orchideën zaden, die nog honderdmaal lichter zijn, is bui- 
tengewoon groot. 
Er zijn zaden met schitterende kleuren, zooals de helder- 
roode van de Ormosia-soorten, saga kajoe, Adinandra pavonina 
en de kleinere met zwarte stip van saga areui Abrus 
praecatorius, de bruine van de Palaguium-soorten, de zwarte 
van sawo manilla, Achras sapota, van boea nona, Anona 
reticulata enz. Weer andere hebben fraaie aanhangsels, 
zooals de wel bekende prachtig rood gekleurde zaadrok, 
arillus, van de pala, Myristica fragrans, en de hemelblauwe 
van de pisang kipas, Lavenala madagascariensis, enz. 
Veel zaden bezitten eigenschappen, die ze een krach- 
tigen steun in den strijd om het bestaan verschaffen, 
namelijk het vermogen, om zich te verspreiden, somtijds 
zelfs over vrij groote afstanden; dit vermogen bepaalt zich 
soms tot de zaden, maar strekt zich dikwijls ook tot de 
vruchten uit. 
In het vierde deel van dit tijdschrift, 1893, schreef dr. 
VALETON een opstel over deze eigenschap van sommige 
vruchten en zaden, waaraan ik voor het gemak mijner 
lezers, het volgende ontleen. 
Prof. ScmimmePer doet over genoemde eigenschap belang- 
rijke mededeelingen in zijne „Indo-Maleische strandflora.” 
