— 332 — 
het verteringsvermogen van een vogel of ander dier naar 
die van den mensch af te meten. 
Dat b v. de uiterst giftige belladonna-bessen in Europa 
door vogels gegeten worden, en hare verspreiding daardoor 
verzekerd is, is geconstateerd. Evenzoo deelt Srömr mede, 
dat de op kersen gelijkende vruchten van den zoo gevrees- 
den giftigen oepasboom, Antiaris tovicaria, bij menigte door 
vogels aangepikt onder de boomen lagen. 
Boven is reeds opgemerkt, dat vruchten, die niet open- 
springen, bijna nooit meer dan één zaad bevatten, en dat 
evenzoo in een vleezige vrucht zelden meer dan één zaad 
binnen den harden wand vervat is. Indien dit wel zoo 
was, zouden de kiemende planten elkaar weer verstikken, 
en in elk geval het nut der verspreiding verloren gaan. 
Maar gelijk op elken regel uitzonderingen zijn, zoo zal 
men er ook op dezen vinden en bij nader onderzoek zal 
blijken, dat zij den regel bevestigen. 
Een eigenaardig voorbeeld treft men aan bij eenige kust- 
boomen, namelijk bij de vruchten van sommige Ochrosia- 
soorten, die overal aan de kusten in onzen Archipel, op 
Nieuw-Guinea, Australië en Madagascar nu en dan aan- 
spoelen. Het zijn steenvruchten, die uitwendig wel op 
eierpruimen gelijken maar een oranje-gele kleur hebben; 
zij missen echter het vruchtvleesch en hebben in plaats 
daarvan een op vlierpit gelijkend weefsel, dat geheel door 
harde, houtachtige vezels is doortrokken. Inwendig hebben 
zij een platte holte, die door een vezelig tusschenschot in 
tweeën verdeeld is en aan weerskanten van dat tusschen- 
schot meest twee, enkele malen drie platte, kiem withou- 
dende zaden. De holte, die de zaden bevat, is door een 
steenachtigen wand omgeven, waarin naar boven eene smalle 
spleetvormige opening is, die alleen door het omgevende 
vezelige weefsel is afgesloten. 
Deze vruchten geheel beantwoordende aan het door 
SomimPer beschrevene Cerbera-type, drijven uitstekend en 
kunnen maanden lang op zeewater of ook wel op zoet 
