— 346 — 
komt en dat vooral de bemesting er haar deel aan heeft, 
want de beide akkers in quaestie hadden gelijke ligging, 
eene zelfde grondsoort (leemig zand), matig van hoogte 
en vocht.” 
Door den landbouwleeraar in Gelderland werd op ver- 
zoek van Prof. RrrzrmaA Bos een enquete ingesteld naar 
deze „kringerigheid”’ der aardappelen, welke naar het schijnt. 
vooral in de Graafschap, het Oostelijk deel van Gelderland, 
een ziekte van niet geringe beteekenisis. Uit de ingeko- 
men antwoorden vermeldt Prof. Rrrzema Bos, de volgende: 
Het schijnt, dat de „kringerigheid” der aardappelen van 
geenerlei ziekte in het loof vergezeld of er door voorafge- 
gaan wordt. Althans niemand der correspondenten had 
dit opgemerkt. 
Op de vraag of steeds alle aardappelen van een stronk 
door de ziekte worden aangetast, dan wel, dat zij zich bij 
sommige wèl, bij andere niet vertoont, konden twee cor- 
respondenten geen antwoord geven; een derde antwoordt: 
Neen, de grootste aardappelen worden ’t meest aangetast. 
De Heer BENNINK meldt, dat hij de „kringerigheid” nooit. 
aantrof bij jonge knollen, die nog niet geschild, maar ge- 
schraapt worden. Bij volkomen rijpheid is zij aanwezig. 
Op mijne vraag, of het verschijnsel gedurende ’t najaar 
en den winter in den kelder of in den kuil al dan niet. 
toeneemt, kreeg ik van drie correspondenten bericht, dat 
dit wel degelijk het geval is; een van hen meldt zelfs, dat 
zulks soms in erge mate plaats heeft. Van een derden per- 
soon vernam ik, dat hij meent, dat de ziekte niet in den 
kuil toeneemt. ‘Anderen wisten het niet te zeggen. Aan 
bederf schijnen de „kringerige” aardappelen niet eerder 
onderhevig te zijn dan andere. 
Alle berichtgevers zijn eenstemmig in de mededeeling, 
dat de „kringerigheid” het weligst tiert op droge, humus- 
rijke zandgronden. Een van hen schrijft: 
„Een rijk kalkgehalte van den bodem schijnt een voor- 
behoedmiddel. De eigenaar van een kalkbranderij alhier 
