NT 
(Winterswijk) heeft er geen last van: hij kalkt trouw ; 
terwijl anderen, die pootaardappelen van hem ontvangen, 
in hunnen oogst wel degelijk „kringerige” aardappelen aan- 
treffen.” Op klei en op mergelhoudende gronden schijnt 
de „kringerigheid” niet of zelden voor te komen. 
Twee der drie berichtgevers zeggen, dat de ziekte meer 
in droge dan in natte jaren voorkomt, een derde zegt, dat 
zij in natte jaren meer optreedt; anderen nemen geen in- 
vloed van meer of mindere vochtigheid aan. 
Verwisseling van pootgoed (terwijl men in dezelfde soort. 
blijft), geeft volgens twee berichtgevers geen of weinig 
baat; volgens twee anderen wèl, maar niet dan tijdelijk, 
hoogsténs gedurende een paar jaren. Zooals men ziet, 
komen de ervaringen der practici, omtrent de „kringerig- 
heid,” lang niet in alle opzichten met elkaar overeen. 
Prof. R. Bos vermeldt verder over het anatomisch on- 
derzoek, dat in de bruine vlekken het protoplasma der 
cellen eene bruine kleur had aangenomen, zetmeelkorrels. 
zoowel als de celwand bleken ongekleurd te zijn. Ook 
waren de zetmeelkorrels in de bruine cellen niet in aantal 
verminderd. 
Geheel ’t zelfde kon ik constateeren bij zieke Java-aard- 
appelen. Door een reactie met jodium, waarbij het zet- 
meel zich blauw kleurt, kon gemakkelijk worden nagegaan 
of er zich in intensiteit der kleuring verschil voordeed op- 
de normale gedeelten der doorsnede van een aardappel 
en op de bruin gekleurde gedeelten. Zulk een verschil 
__ kon echter niet geconstateerd worden. 
Nog werd door mij beproefd of wellicht de hoeveelheid 
oxydasen zoude verschillen in de zieke en gezonde gedeel- 
ten, daar bij mij het vermoeden was gerezen, dat zoowel 
de bruine kleur als de toenemende kleuring bij blootlegging 
der ziekegedeelten, wanneer de aardappel wordt door- 
gesneden, wellicht zoude berusten op een meerdere hoeveel- 
heid van genoemde stof. De kleur-reactie met guajahhars 
en alcohol gaf in de meeste gevallen wel eenig verschil. 
