— 348 — 
te zien. Hetzelfde was in geringer mate het geval bij een 
reactie op looistof. Het komt mij dus niet onwaarschijn- 
lijk voor, dat tenminste voor een deel de „kringerigheid”’ en 
het zwart worden bij koking der zieke aardappelen be- 
rust op een vermeerderde hoeveelheid der genoemde stof- 
fen in de zieke gedeelten daarvan. 
Evenmin als mijzelve, gelukte het Prof. Rirzema Bos 
in de bruine gedeelten van de aardappelen een mycelium 
van een of anderen plantaardigen parasiet te ontdekken, 
een onderzoek op een dierlijken parasiet leverde eveneens 
een negatief resultaat op. 
Nog vermeldt laatstgenoemde onderzoeker, dat de ziekte 
niet besmettelijk is, hij bracht bruine stukjes van „krin- 
gerige aardappelen” in gaatjes, welke hij in gezonde aard- 
appelen had gemaakt, het weefsel dezer laatste aardap- 
pelen bleef echter altijd gezond. 
Hij komt dan ook tot het resultaat, dat 1° de „kringe- 
righeid” geene parasitaire ziekte is, 2e dat zij niet of weinig 
erfelijk is, 3, dat de oorzaak gelegen is in bodeminvloedeo, 
en voegt daaraan toe, dat overigens over dit verschijnsel 
het laatste woord nog niet is uitgesproken. 
Volgens Prof. RrrzemaA Bos „blijkt het niet, dat de „krin- 
gerigheid” de aardappelen eigenlijk werkelijk slechter maakt, 
maar zij bezitten minder handelswaarde, daar men ze niet 
als eetaardappelen wil koopen. 
In het voorafgaande werd reeds terloops melding gemaakt, 
hoe men op rijke kalkhoudende gronden minder of geen last 
had van „kringerigheid.” Ook later werd gewag gemaakt 
in andere verslagen, dat men in kalk een middel bezit, 
om de „kringerigheid” te bestrijden. 
Prof. A. Maier maakte van deze opmerkingen een 
punt van uitgang voor verdere onderzoekingen en ver- 
meldt in de mededeelingen der rijksproefstations No. XVI 
hoe „Door iemand, in de omstreken van Arnhem, die op 
verschillende stukken land, die alle behooren bij de type 
„hooge zandgronden”, aardappelen verbouwde, werden in het 
