— 159 — 
daarom tot he oprichten van eene Maatschappij met aandeelen, die 
de variëteiten, door de vereeniging gekweekt, in het groot verbouwt 
en in den haadel brengt. Deze „Algemeene Zweedsche zaaizaad 
Maatschappij” is dus een gewone zaadfirma, doch met groote waar- 
borgen van betrouwbaarheid, omdat al het zaaizaad, dat deze firma 
inkoopt, door de vereeniging moet zijn goedgekeurd, terwijl ook 
de pakhuizen onder voortdurende contrôle der vereeniging staan, 
Verder moet al het zaaizaad, dat de Maatschappij verkoopt, door 
een ambtenaar van de vereeniging geplombeerd worden en deze is 
er voor verantwoordelijk, dat de inhoud overeenkomt met de ana- 
lyse, die er bij ingesloten is. De afhankelijkheid der vereeniging 
van de publieke opinie, is de beste waarborg voor de accuratesse 
van deze contrôle. De Maatschappij heeft in de nabijheid van 
Svalöf twee boerderijen gehuurd, waar het zaaizaad gewonnen 
wordt. Daar echter hier lang niet in de groote vraag zou kunnen 
worden voorzien, worden met andere landbouwers contracten ge- 
sloten, waarbij deze zich verplichten, zaad, afkomstig van de Maat- 
schappij, te verbouwen en den oogst tegen vooraf te bepalen prijs 
weer aan deze af te staan. Deze velden zoowel als die van de 
Maatschappij zelf worden door de vereeniging geïnspecteerd. 
Het groote voordeel van deze inrichting is, dat de vereeniging 
van de Maatschappij geheel onafhankelijk is, zoodat de eerste niet 
altijd op direct eigen voordeel bedacht behoeft te zijn en haar taak 
dus meer wetenschappelijk kan opvatten. 
Bij de oprichting van. de vereeniging in 1886 werd als leider 
van het technische gedeelte aangesteld Tr, BRUUN vAN NEERGAARD, 
Langzamerhand werd het personeel en het materieel uitgebreid, 
zoodat de tegenwoordige Direeteur Dr. N. H5ALMAR NrrssonN beschikt 
over een formeel proefstation, uitgerust met alle denkbare hulp- 
middelen, waarin vier wetenschappelijk gevormde assistenten en een 
aantal ondergeschikten hem ter zijde staan. 
Van NEERGAARD stelde zich tot taak bestaande goede variëteiten 
te verbeteren en verwachtte daarvan meer succes, dan van het kweeken 
van nieuwe variëteiten. Zijne méthode berustte daarop, dat hij de 
planten onder groeiomstandigheden bracht, die zooveel mogelijk 
overeenkomen met die op het vrije veld. Hij verbouwde daarom 
zijne planten niet in een beschutte kweektuin met zeer groote 
standruimte, zooals toen algemeen gebruikelijk was, maar op het 
open veld en op afstanden van 7 X 7 em. Door eene uiterst 
