— 163 — 
zij nemen, zich niet telkens behoeven af te vragen of deze wel direct 
winst voor haar zelf zal afwerpen. Er kunnen wetenschappelijke 
onderzoekingen worden verricht en proeven genomen, waaraan de 
particuliere kweeker niet zal kunnen denken. 
3. Bedrog zal uitgesloten zijn. Dat dit voordeel geen fictie 
zou blijken, kan men maar al te dikwijls constateeren. Hoe dikwijls 
wordt er geen zaaizaad gekocht op groote woorden en pompeuze 
reclame! Het getal kweekers, waarvan de veredeling meer in hunne 
catalogi bestaat, dan in werkelijkheid, is nog maar al te groot, 
Misschien zou de vraag ook overwogen kunnen worden of de staats- 
kweekerijen niet als tusschenpersoon zouden kunnen optreden, bij 
den aankoop van zaaizaad in het buitenland, vooral bij zaden als 
het Russische lijnzaad, waarvan de leveranciers zich tot nu toe niet 
aan de rijkszaadcontrôle hebben willen onderwerpen en bedrog nog 
al eens voorkomt. 
4. Heeft een particulier kweeker na veel moeite en opoffering 
eene variëteit zoo verbeterd, dat hij haar met succes in den handel 
kan brengen, dan zal hij voor zijn arbeid een behoorlijk loon vragen, 
door zijn zaaizaad duur te verkoopen. Dit kan wel ten gevolge 
hebben, dat de hooge prijs aan de snelle verspreiding van de goede 
variëteiten in den weg staat. Nu kan men dit wel eene verkeerde 
zuinigheid noemen van de zijde der koopers, dit neemt echter 
niet weg, dat het feit bestaat. Bij de staatskweekerijen zou dit 
bezwaar natuurlijk niet mogen gelden. 
5. Het ligt in het belang van den particulieren kweeker, varië- 
teiten te kweeken, die in productiviteit langzamerhand achteruit 
gaan, zoodat zijne afnemers genoodzaakt zijn, willen zij op den duur 
van de veredeling profiteeren, periodiek zaaizaad van den kweeker 
te laten komen. Daarentegen prikkelt zijn eigenbelang hem niet, 
variëteiten te kweeken met constante eigenschappen, zoo zij door 
middel van spontane variaties verkregen kunnen worden, aangezien 
na eenige jaren de kweeker in geen gunstiger condtitie staat dan 
anderen, die in het eerste jaar eene kleine hoeveelheid zaaizaad 
bij hem kochten. Dit bezwaar is misschien niet zoo zuiver theoretisch 
als het schijnt. Hier te lande bestaan enkele inrichtingen waar 
nieuwe aardappel-variëteiten gekweekt worden. Dit zijn echter geen 
particuliere ondernemingeu, doch zij worden door het rijk of door 
landbouwvereenigingen gesubsidieerd. Waarom ontbrak het in dit 
geval aan particulier initiatief? Omdat men vooruit wist, dat de 
