— 379 — 
bekers; de Hortulanus van genoemde inrichting geeft in 
No. 11 van het „Nederlandsch Tuinbouwblad Semper- 
virens” een zeer lezenswaardig opstel over genoemde plan- 
ten, waaraan ik hier een en ander ontleen. 
De bloemen zijn onaanzienlijk, men treft de mannelijke 
en de vrouwelijke op verschillende planten aan, zij zijn dus 
tweehuizig. 
De vermenigvuldiging geschiedt zoowel door stek als door 
zaad, het meest op eerstgenoemde wijze. In Europa stekt 
men bij voorkeur in de maanden Februari en Maart, en 
gebruikt daarvoor de rijpe éénjarige toppen, (kopstekken) 
met 3 à 4 bladeren. Men houdt ze in een kweekbakje met 
flinke bodemwarmte (80 Fahr.), in de warme kas, en houdt 
de lucht in het bakje zeer vochtig. Gewoonlijk stekt men 
ze in zuiver zand, ook plaatst men de stek wel met het on- 
dereinde door het gat van een omgekeerd bloempotje, terwijl 
men dit op vochtig mos zet, ook evenals bovengenoemde 
wijze in een kweekbakje. Volgens den oud-Hortulanus 
van den Leidschen Hortus, kreeg hij, bij laatstgenoemde 
methode uitstekende resultaten. Stekken met houtige 
deelen zijn niet aan te bevelen, zij slaan moeilijker aan. 
Ook hier kweeken wij de Nepenthessen voort uit niet 
te oude kopstekken, bij het afsnijden zorge men voor 
gladde wonden en de stekken mogen niet te lang zijn. 
Wij planten de stekken in een klein potje, gevuld met 
sphagnum, met een glazen stolp erop, bij regenachtig weer 
kan de stolp er tijdelijk afgenomen worden. Na ruim 
een maand zijn zij beworteld en worden dan voorzichtig, 
zonder de wortels te beschadigen overgeplant in het vol- 
gende mengsel: 1/5 fijngehakt varenwortelgrond, 4/4 rivier- 
zand en !/, nog niet geheel vergane bladaarde, eenige 
stukjes houtskool er tusschen kunnen nuttig zijn. Men 
houdt ze voldoende vochtig, daar droogte voor de jonge 
planten bijzonder nadeelig is. 
In den eersten tijd kweekt men de jonge plantjes. in 
kleine potjes, om ze later in Orchideeën-mandjes over te 
