— 397 — 
gunstig aanzien, behalve dat de plantafstand veel te wijd 
genomen was, vooral voor eene variëteit, die later bleek 
zoo weinig uit te stoelen. 
Bij het grooter worden der plantjes bleek, — toen ik 2 
maanden later de velden terugzag — meer dan de helft geen 
Carolina-padi te zijn. Het verstrekte zaad was buiten- 
gewoon sterk gemengd met gewone inlandsche varië- 
teiten en had men daarvoor liefst verschillende tjempa- 
soorten uitgekozen, soorten, die alleen excelleeren door 
hunne sterke uitstoeling (waarom dus ook weinig bibit 
en weinig kweekbed noodig is) en door hun sterk zwel- 
lende korrel bij het koken, beide eigenschappen, waar- 
om zij door den inlander graag geplant worden. Overi- 
gens onderscheiden deze soorten zich alleen door hunne 
minderwaardigheid. Nu bleek dan ook, dat de vroegtijdige 
uitstoeling op het kweekbed een gevolg was van de zeer ijle 
uitzaaiing en wel alleen van de tjempâ-padi, want op het 
veld stoelde de Carolina zelfs minder uit dan het gemiddelde 
der daar inheemsche padi-variëteiten. Ik nam verscheidene 
planten waar, die slechts één aar droegen. Dit op zich 
zelf is volstrekt geen bezwaar, mits men slechts bij de 
uitzaaiing er op rekent, meer bibit uit te zaaiën en bij het 
overplanten, dat op zoo veel kleiner onderlinge afstand te 
„doen. 
Door zijn hoogst ongelijkmatige en ijle stand, zag ik geen 
sawahs in die omgeving, welke zulk een weinig bevredigende 
indruk maakten als deze, Door de veel te ijle stand kon 
buitendien moeilijk voldoende gewied worden. Bij normale 
plantwijdte wordt het onkruid op zekeren leeftijd (na 1 of 2 
maal wieden) door de padi overgroeid. Hier kon dat 
natuurlijk door het afwezig zijn van een voldoend aan- 
tal padiplanten niet gebeuren, zoodat eenigen tijd na de 
tweede maal wieden, het onkruid weer bijna een voet hoog 
stond. Wat de zaak nog erger maakte was, dat door 
de inlanders niet overal voldoende moeite meer besteed 
“werd om er nog van te maken, wat er van te maken 
