— 398 — 
was. Op een der velden hadden de vogels (parkieten, 
bètèt, Palaeornis alexandri) duchtig huis gehouden, maar 
vond men blijkbaar dat het niet de moeite loonde, om die 
dieren te verjagen. Bij inlandsche landbouwers heerscht 
trouwens bijna algemeen de gewoonte om, indien zij be- 
merken, dat er geen „zegen”’ op hun werk rust, verder geen: 
zorg aan eene zaak te besteden. 
Van de Carolina-padi viel nog op te merken, dat zij een 
mooie, goed gevulde en sterk vertakte aar heeft, die echter 
niet bijzonder lang is. Van de beste in die streek bekende 
inheemsche variëteiten is de aar langer, zoodat inlanders 
veronderstelden, dat indien de Carolina onvermengd en op 
rationeele wijze geplant werd, zij vermoedelijk een ongeveer 
gelijke opbrengst zou geven als de daar bekende beste 
soorten. De smaak van segâ Carolina, de gekookte rijst 
dus, vond zij beter dan een der andere. Haar voornaamste 
bezwaar tegen de Carolina was, dat de korrel zoo los in de 
aar zit, wat groote verliezen bij drogen en bij bewaren 
ten gevolge heeft, 
Vermelding verdient nog, dat reeds nu bij de Carolina- 
padi achteruitgang kon geconstateerd worden. Ik zag 
tenminste verscheidene planten, die moeilijk anders dan van 
Carolinazaad afkomstig konden zijn, maar waaraan de bo- 
vengenoemde goede eigenschappen veel minder sterk op den 
voorgrond traden. 
Van verschillende zijden werden mij nog de volgende 
cijfers en mededeelingen verstrekt. Doordat de Carolina 
niet met 1 soort, maar met meerdere vrij sterk uiteenloo- 
pende variëteiten gemengd was, rijpte de padi zeer onge- 
lijkmatig. Daarom moest bij gedeelten geoogst worden 
en werd op deze wijze te Kertâredjà verkregen: 
op 14 April 105 pentjar (bossen) wegende 17,10 picol 
s 0 Aj 176 se 2 1,3 
„ 5 Mei 15 En À 8,02 , 
Totaal 296 „ 51,48 picol, nat. 
Op elk der Sne dagen werd telkens 25 katti natte: 
