— 404 — 
met suikerbieten, groote hiaten, de boomen werden geel 
en kwijnden eenigen tijd, om vervolgens te sterven. Dit 
plotseling afsterven wordt aan verschillende oorzaken toe- 
geschreven, de ware oorzaak en het juiste verband der 
verschillende feiten zijn echter nog niet gevonden. 
Al naarmate de vruchtboomen zich ontwikkelen, blijft 
men met de onderplanting verder van den stam; de om- 
vang van den kroon dient hierbij als richtsnoer. Na 6 à8 
jaar blijft de onderplanting geheel achterwege en gaat men 
over tot de vorming eener lichte weide. 
De boomgaarden ondergaan jaarlijks eene flinke snoeiing. 
Op verschillende plaatsen wordt deze snoeiing door ex- 
leerlingen der Rijks-Tuinbouwwinterscholen verricht. Deze 
nuttige instellingen beginnen zich langzamerhand de sym- 
pathie der kleine boeren te verwerven, hetgeen blijkt uit 
het steeds stijgend aantal aanvragen tot toelating. Over ’t 
algemeen houden de boeren niet veel van snoeien. Velen 
passen den regel: „Hoe meer hout, hoe meer vruchten”, 
tot in de uiterste consequentie toe. Het snoeien der reeds 
gevormde boomen, bestaat uit ’t wegnemen der binnen- 
waarts groeiende en elkander hinderende takken. 
In de jonge boomgaarden worden de stammetjes steeds 
gezuiverd van waterloten. Welke gevolgen het niet glad 
bij den stam afsnijden dezer loten heeft, zoodat de slapende 
knoppen, welke zich aan den voet der loten bevinden, 
niet verwijderd worden en zich telkenmale weder ontwik- 
kelen, konden wij bij sommige boomen goed waarnemen, 
Op verschillende plaatsen aan den stam ontwikkelde zich 
dientengevolge knobbel (opeenhoopingen van callus), waar- 
door eene storing in de regelmatige ontwikkeling van den 
stam ontstond, hetgeen natuurlijk van invloed is op de ont- 
wikkeling van den geheelen boom. Bij vele oude exemplaren 
zag men takken met doode toppen, hetgeen toegeschreven 
wordt aan ’t niet volkomen rijpen der jaarscheuten, waar- 
door ze gemakkelijk bevriezen. 
Het zoude m. i. aanbeveling verdienen, de jaarscheuten 
