— 458 — 
anders zoude het middel erger kunnen zijn dan de kwaal. 
Hoe dik het bedekkende aardlaagje mag zijn, hangt van 
verschillende omstandigheden af‚ in de eerste plaats van 
de grootte van het zaad. Hoe kleiner en fijner het zaad is, 
hoeveel te minder het bedekt mag worden. In ’t algemeen 
zegt men, dat de dikte van de bedekking driemaal de 
middellijn van het zaad mag bedragen, ofschoon zelfs groote 
zaden, nooit dieper dan 5 cm. ondergebracht mogen wor- 
den, zulks is wel het uiterste. Voor zeer kleine zaden is 
het soms gewenscht, ze in het geheel niet te bedekken, 
maar ze ietwat te beschaduwen met dunne takjes of iets 
dergelijks. Op beschaduwde kweekbeddingen is ook weinig 
of geen beschutting noodig en potten of bakken kunnen 
met een glasruit bedekt worden, zooals boven is aangegeven. 
Op zware gronden en in vochtig klimaat, behoeft men 
minder voor de bedekking te zorgen dan op lichte gronden 
met een droog klimaat. Snelkiemende zaden behoeven min- 
der diep gezaaid te worden dan langzaam kiemende. 
In de tweede plaats komt in aanmerking de dichtheid 
van de uitzaaiing. Zaait men uit met het voornemen de 
zaailingen later over te planten, te verspenen, dan wordt 
natuurlijk dichter gezaaid, dan als de zaailingen op de 
plaats moeten blijven staan. In het laatste geval moet de 
afstand een zoodanige zijn, dat de planten voldoende ruimte 
hebben om zich normaal te ontwikkelen en elkander niet 
verdringen, maar tevens moet de gegeven ruimte nagenoeg 
ingenomen worden, zoodat er geen open plekken overblijven. 
Op schrale gronden worden de planten niet zoo groot als 
op vruchtbaarder bodem, op laatstgenoemden wordt daarom 
ijler uitgezaaid. 
Bij het uitzaaien op het vrije veld onderscheidt men in 
hoofdzaak twee verschillende methodes; het zoogenaamd 
breed uitzaaien en de cultuur op rijen. Voor de meeste 
gewassen heeft de eerste methode veel nadeelen, het ver- 
eischt veel oefening en handigheid, om het zaad zoo uit te 
strooien, dat de korrels op een behoorlijken en zoo gelijk- 
