— 465 — 
steeds juist omschreven, wat onder prikkel werd verstaan, 
noch was het begrip van zintuig steeds scherp gedefinieerd. 
Zoo werd dikwerf van zintuig bij de plant gesproken, zoo- 
dra maar een zekeren afstand bestond tusschen de plaats 
wààr de prikkel werkzaam was en waààr de gevolgen zich 
lieten waarnemen, zonder dat men er op lette of zulke 
organen ook nog andere functies in het plantenorganisme 
te vervullen hadden. Zoo werd het geheele groeipunt van 
wortels, de klierhoofdjes van de Drosera (vliegenvanger), 
de geledingkussens van Mimosa pudica (kruidje-roer-mij- 
niet) als zintuig beschreven, terwijl toch slechts zekere 
gedeelten of cellen van deze organen op een prikkel 
van bepaalden aard reageeren. HABERLANDT wil daarom 
het begrip van zintuig bij de plant binnen engere grenzen 
terugbrengen en noemt zintuig of perceptieorgaan in 
het algemeen, die morphologische of anatomische inrich- 
tingen aan de plant, die dienen tot de opname van een 
uitwendigen prikkel en dus een min of meer overeenstem- 
menden bouw en functie vertoonen. 
Als „stimulator” wenscht hij verder die anatomische 
inrichtingen genoemd te zien, welke op zuiver mechanische 
wijze een stoot of dergelijke prikkel overdragen aan het 
bewegingsweefsel, dat alsdan op dezen prikkel kan reageeren. 
In deze stimulatoren komt dus de prikkel niet tot het 
bewustzijn der plant en vormt hij slechts een schakel 
tusschen het zintuig en de prikkel. In engeren zin 
zijn dan als „zintuig” te beschouwen, die organen bij 
welke door hun eigenaardigen bouw en hun gevoelig pro- 
toplasma, een prikkel zelve tot bewustzijn komt en dan 
een bepaalde uiting bij mechanische prikkels, meest een 
zekere beweging van een of ander orgaan, tot gevolg heeft. 
In het dagelijksch leven spreekt men van den tastzin bij de 
dieren; onder tasten wordt echter een actieve beweging van 
zekere organen verstaan en zoude men dus b. v. de ranken, 
welke zich, zoo lang zij zich nog niet vast om een steunpunt 
hebben geklemd, in zekere ruimte vrij bewegen, tastorganen 
