— 466 — 
kunnen noemen. Bij het meerendeel der gevallen moet ech- 
ter de plant een passieve rol vervullen en wordt de (mechani- 
sche) prikkel daarbij gebracht; zoo wordt b. v. een stoot 
of schok toegebracht aan het zintuig der plant, van uit de 
plant of het orgaan zelve gaat de stoot niet uit. Waar dus 
„tasten” iets meer actiefs te kennen geeft, heeft „gevoelen’’ 
een meer passieve beteekenis gekregen in het spraakgebruik 
en is het daarom, dat men kan zeggen, dat zekere organen der 
plant in staat zijn te voelen en spreekt dus HABERLANDT Ook 
van „voelstippels, voelpapillen, voelharen, en voelborstels”” 
De wijze, waarop HABERLANDT zijn onderzoekingen instel- 
de, zullen wij hier onbesproken laten, om over te gaan tot 
de beschrijving van de zintuigen, zooals deze bij enkele plan- 
ten voorkomen. 
In de eerste plaats worden verschillende meeldraden be- 
schreven, welke zich, na aangeraakt te zijn, op zekere wijze 
bewegen. Zoo vindt men b.v. bij Opuntia vulgaris, een 
cactus-soort, die in Mexico tehuis behoort, om den dikken 
stempel en het vruchtbeginsel een krans van meeldraden in- 
geplant, aan wier voet zich honig afscheidende klieren 
bevinden. Wanneer nu een insect deze honig wil weg- 
zuigen, zet het zich op den stevigen stempel neder en daalt 
van daar af naar de honigkliertjes. Hierbij komt het echter 
noodzakelijk in aanraking met de helmdraden. Het gevolg 
dezer aanraking is, dat de helmdraden zich naar binnen 
buigen en het insect de bloem niet weder kan verlaten, 
zonder het stuifmeel, dat uit de helmhokjes valt, mede te 
nemen en zoodoende bij te dragen tot vergemakkelijking 
der kruisbevruchting. 
Wanneer men nu zulk een bloem neemt en b.v. met een 
haartje het helmknopje van den meeldraad aanraakt, ge- 
schiedt er niets. Strijkt men echter voorzichtig langs den 
binnenkant van den helmdraad, dan kromt zich deze naar 
binnen; hetzelfde geschiedt, wanneer men met een stijf haar 
b. v. tegen den helmdraad aandrukt en deze naar buiten 
tracht te drukken. 
