— 470 — 
uit strekt. Bij het terugtrekken van den zuigsnuit door het 
insect neemt deze uit de helmknopjes stuifmeel mede. 
Doordat de stempel zich ondertusschen recht gestrekt heeft, 
kan nu het insect verder de bloem verlaten, zonder de 
stempel aan te raken en blijft er dus geen stuifmeel van de 
eigen meeldraden op den stempel achter, maar wordt dit 
overgebracht naar de volgende bloem, welke het insect 
bezoekt en waar het voor het zijn zuigsnuit in de bloem- 
kroon kan binnenbrengen noodzakelijker wijze eerst den 
stempel moet wegbuigen. Hierbij zal dan van het elders 
medegebrachte stuifmeel op den stempel achterblijven en 
op deze wijze de kruisbevruchting tot stand komen. 
Bij verschillende bloemen van Mimulus-soorten vindt 
men eveneens stempels, welke gevoelig zijn voor mecha- 
nische prikkels, en in de meeste gevallen is reeds een 
geringe druk in staat voldoenden prikkel te geven. 
Bij de tweeslachtige en mannelijke bloemen van het 
orchideeën-geslacht Catasetum, vindt men, reeds door DARWIN 
uitvoerig beschreven, merkwaardige uitgroeisels aan het 
zuilvormig gedeelte van den bloembodem, die gevormd 
wordt door het vruchtbeginsel en de meeldraden. Deze 
uitgroeisels werden niet ten onrechte door DARWIN anten 
nen of voelhorens genoemd. Worden deze voelhorens- 
namelijk door een insect aangeraakt, dan laat de hecht- 
schijf, welke door een steeltje met het stuifmeelklompje 
(pollinien) der meeldraden verbonden is, los en wordt 
door de strekking van het steeltje het stuifmeelklompje 
weggeslingerd en komt dit zoodoende meest op den rug van 
het insect terecht, die het dan overdraagt naar een andere 
bloem. p 
Ook hier bevinden zich weder papillen op de opperhuids- 
cellen van de bovengenoemde voelhorens en wel voorna- 
namelijk aan den top. Deze papillen zijn gevoelig voor een 
prikkel en wordt, in dit geval de prikkel verder overgebracht 
door een protoplasmarijk weefsel naar de plaats, waar de 
hechtschijf van het stuifmeelklompje zich bevindt. 
