— 481 — 
het mierenzuur ondervonden. De mogelijkheid, dat door angelsteken 
de mieren het uitloopen der zaden tegengaan, bestaat dus wel, dat 
het werkelijk gebeurt, is echter nog niet geconstateerd. 
Sommige mieren hebben een volledigen angel met gittklier, andere, 
waaronder sommige grootere soorten, bijten en spuiten dan met het 
achterlijf gift over de wond. 
De trek naar zoete stoffen verloochent zich bij de mieren zoo goed 
als nooit. Vandaar, dat men ze ook dikwijls in bloemen aantreft, 
om zich meester te maken van den honig. Kruipen zij daarbij in 
de bloemen rond, dan kunnen zij eenige schade teweegbrengen, 
doordat zij het stuifmeel uit de helmknoppen doen vallen, zonder 
dat het voor de bevruchting dient, en ook doordat zij het lokmiddel 
voor de vliegende insekten ontijdig wegnemen. Soms maken zij 
onder in de bloemkronen gaten, om den honig, die voor hen langs 
den wettelijken weg, door bijzondere inrichting der bloem, ontoegan- 
kelijk, is, langs den onwettigen weg van inbraak te bemachtigen. 
Ook vruchten worden wel door mieren bezocht. Men heeft ze 
wel eens beschuldigd, dat zij de vruchten zouden aanbijten en uitvre- 
ten. Zulks mag een enkele keer gebeuren, stellig niet dikwijls. De 
bek der mieren is wel ingericht tot zagen en scheuren, maar niet 
tot knagen. Hoogstens kunnen zij een opening in de een of andere 
vrucht scheuren en het uitvloeiende sap oplikken. Blijkens een door 
schrijver genomen proef, gaat zulks echter niet gemakkelijk. Hij 
sloot een aantal exemplaren van de dofzwarte tuinmier met een 
paar volkomen rijpe en gave perziken in een glas op, en zette dit 
op een vrij warme plaats, in een z.g. droogstoof, om de mieren 
tot grootere levendigheid en activiteit te prikkelen. Niettegenstaan- 
de de mieren zich grootendeels aan den rand der vruchten, bij het 
afgebroken steeltje verzamelden en daar blijkbaar moeite deden, door 
de sehil heen te komen, gelukte het hun toch niet, in een tijds- 
verloop van eenige dagen, eene opening te maken. Het is mogelijk 
dat grootere mierensoorten het wel kunnen. 
Meestal zullen zij zich bepalen tot het aflikken der gewonde 
plekken bij vruchten, die door andere dieren of door een toeval 
beschadigd zijn. En is de schil eens doorboord, dan zullen zij 
verder door bijten en schrapen, steeds weer nieuwe plekjes bloot- 
leggen, waaruit vocht sijpelt, zooals een kattetong dat doet met 
versch vleesch. 
Ziet men mieren regelmatig een boom op en afloopen, dan geldt 
