Eh 
dit stellig niet de vruchten, maar eerder de bladluizen, die zich op 
de bladeren of takken bevinden. 
Dat mieren in het voorjaar de knoppen beleedigen, heeft schrij ver 
een paar maal waargenomen aan een pereboom, die vlak bij een 
nest van de glanzende boschmier stond. Waarschijnlijk is het sap, 
dat in het voorjaar krachtig in de plant opstijgt, daar ter plaatse 
rijk aan druivensuiker, en daar de mieren er zeer belust op zijn, ver- 
scheuren zij de tamelijk weeke knoppen. 
Verschillende soorten van mieren hebben de gewoonte de planten 
op te zoeken, waarop zich bladluizen bevinden. Deze diertjes steken 
hun zuigsnuit in tak of blad en zuigen voedsel op, meer dan zij 
noodig hebben. Een groot gedeelte van het suikerhoudend vocht 
wordt weer uitgeworpen en is de oorzaak van den z.g. honigdauw, 
die zich op de onderliggende bladeren als fijne, kleverige en glimmende 
plekjes voordoet, bĳ sterke afscheiding als een gelijkmatig vernis, 
Deze afscheidingen nu worden door de mieren met graagte opgeslorpt; 
als een mier een bladluis met de sprieten den rug aanraakt, wordt 
bij dit laatste dier dikwijls een druppeltje honig uitgeperst, en niet 
plotseling uitgeworpen, zooals gewoonlijk wordt gedaan. 
Er zijn mieren, die de bladluizen, zelfs de eieren ervan bijeen- 
brengen, opkweeken en min of meer verzorgen, zoodat men ze wel eens 
met melkvee vergeleken heeft. 
Het was nog niet nauwkeurig onderzocht, in welk opzicht en in 
welke mate de mieren nut of nadeel kunnen teweegbrengen. 
Onderstelt men, dat de bladluizen tengevolge van de bezoeken der 
mieren verzwakken, dan zou men de mieren indireet nuttig kunnen 
noemen en er zijn schrijvers, die deze onderstelling opperen. On- 
derstelt men echter, dat door het ontnemen van een deel van het 
voedsel, dat anders de bladluizen ten goede gekomen zoude zijn, 
deze tot sterker zuigen worden aangespoord, en dat ook de mieren 
hun melkvee min of meer verplegen, dan zullen zij schadelijk zijn. 
Schrijver nam proeven, teneinde na te gaan, welke van beide stellingen 
de juiste is. 
Als proefplant werd gekozen, de groene Windsortuinboon, omdat 
men nagenoeg zeker is, dat deze door bladluizen zal worden bezocht 
en wel door de zwarte Aphis papaveris. 
Op een veld werden in vier rijen, ongeveer van ’t Oosten naar ’t 
Westen boonen geplant en in ’t midden van elke rij eene opening 
gelaten, zoodat er twee vakken ontstonden, die ten opzichte van 
