En 
digheden zijn geheel anders dan die, waaronder de planten in de 
grootkultuur verkeeren. Harrer poot zijne planten zeer vroeg in 
vruchtbaren tuingrond, die ’sjaars te voren met stalmest bemest is, 
op afstanden van 30 x 30 em. Dus zeker andere groeivoorwaarden 
dan op het vrije veld; hierin schuilt dan ook het groote gevaar 
voor de methode van Hatrer. En wanneer hĳĳ nog op zekere 
resultaten kan wijzen, zoo zijn deze niet aan de gunstige groeivoor- 
waarden, maar aan zijne scherpe selectie te dauken. 
Harrer wordt gewoonlijk voorgesteld als de kweeker, die bij uit- 
nemendheid veredelde in het ras en dus geen gebruik maakte van 
kunstmatige kruising of van spontane variaties. Het is echter 
waarschijnlijk, dat hij van de laatste wel gebruik gemaakt heeft. 
Zoo ontstond zijn Chevaliergerst als volgt: In 1868 vond hij aan 
een gerstplant met 50 aren één aar, waarvan de korrels kort, dik 
maar dun van kaf waren, in afwijking van alle anderearen. Tien 
van de beste (waaronder ook de afwijkende) van deze plant 
werden uitgekozen en hiervan de korrels afzonderlijk uitgepoot. 
Toen de gerst rijp was, bleek, dat de nakomelingen van de afwijkende 
aar zeer in het oogvallend dezelfde afwijking vertoonden. Uit deze 
afwijkende aar, die men dus een takvariatie zou moeten noemen, 
is Harrert’s pedigree Chevaliergerst ontstaan. 
De kweeker Harrer is voor twee jaar gestorven. De verkoop van 
zaaizaad is nu in handen van eene firma, terwijl de eigenlijke 
veredeling volgens dezelfde methode wordt voortgezet door den 
broeder van Harrer. Het veredelingsproefveld ligt in een tuin 
en is voor de ééne helft bebouwd met aardappelen, terwijl de andere 
helft door de élite veldjes in beslag wordt genomen. Deze 
gewassen wisselen elkaar ieder jaar af. De aardappelen worden 
telkens bemest. Het gedeelte, dat met koren begroeid was, ongeveer 
400 M?. groot, werd door een net tegen de vogels beschermd. Er wer- 
den nog gekweekt twee variëteiten tarwe, de Long red wheat en de 
Goldendrop, twee variëteiten haver, de witte Canadeesche en de 
zwarte Tartaarsche en de Chevaliergerst. De planten stonden op 
afstanden van 30 em. in het vierkant. Men staat op het eerste 
oogenblik verbluft over de haast monsterachtige planten, die op deze 
wijze verkregen zijn. Planten met 40 à 50 halmen, alle met 
prachtige aren en pluimen waren volstrekt niet zeldzaam, Ik heb tarwe 
aren gemeten van 18 cm. lengte, met 14 pakjes aan beide kanten. 
Overigens kreeg ik niet den indruk, dat er nog veel zorg aan de 
Teysm. XIV. 34 
