— 504 — 
ons vaderland zoo zelden aangeplant wordt is, dat het een overjarig 
gewas is, dat in den winter aldaar bedekking noodig heeft. In het 
Zuiden van Engeland en in Zuid- Europa is het een bekende en 
gezochte groente. 
De artisjok is een vaste plant met blauwgrijze, diep ingesneden 
bladeren, die 1 M. hoog kan worden. 
Aan het uiteinde der bloemstengels, welke zich uit het hart der 
plant ontwikkelen, komen de bloemknoppen, waarvan men de schub- 
ben, nadat zij gekookt zijn, als groente gebruikt. 
De bloemen zijn paarschvioletkleurig, de zaden zijn langwerpig 
grijsbruin. 
De reden, waarom de plant in Nederland zoo weinig geplant wordt, 
bestaat hier niet en ik heb hier in de bovenlanden dikwijls krachtige 
planten gezien; zij verdient hier meer geteeld te worden. 
De voortkweeking geschiedt door zaaien, scheuren of stekken, 
alle drie methoden leiden evengoed tot het doel. 
Men zaait ze op een kweekbedding, na twintig dagen komen ze 
op, men plant ze daarna over op 1 M. afstand op goed bemesten grond. 
Het eerste jaar worden de stengels, die de knoppen dragen, weg- 
genomen. In het volgend seizoen kan men de knoppen oogsten, 
men moet zulks doen, voor de schubben loslaten, want wacht men 
er te lang mede, dan worden de schubben vezelig en zijn niet goed 
meer te eten. 
RHABARBER. 
Ook deze groente wordt in Holland, ofschoon in de laatste jaren 
meer, nog weinig aangeplant. Men eet hiervan de dikke sappige 
bladstengels, waarvan een heerlijke rinsachtig smakende moes ge- 
maakt wordt. Men verkrijgt de planten van zaad, dat men op rijen 
buiten uitzaait en waarvan men bij goede behandeling het derde 
jaar kan beginnen te snijden. 
Een hoofdvereischte voor rhabarber is een diep losgemaakte, goed 
bemeste grond. Op goede gronden worden de plantjes op afstanden 
1.50 M. van elkaar geplant. Men oogst er 3 à 4 jaar van; daarna 
is het voordeeliger een nieuwe aanplant te maken, daar de planten 
door het afsnijden der bladeren spoedig uitgeput raken. 
