— bál — 
zoude kunnen temperen, geen sprake kan zijn. Hoe weinig intensief 
de cultuur er gedreven wordt, bewijzen de cijfers, welke men als 
gemiddelde opbrengsten noemt n.l. 70 tot 175 pond gezuiverde 
katoen per bouw. 
Hoewel ’t moeilijk valt voor Britsch-Indië een juiste raming 
van de productiekosten te stellen, zoo geeft men daaromtrent de 
volgende cijfers op 
Ploegen en grondbewerking . . . . f 4.55 
BRRNeR uitzaaien …. … … …  … 5 1.40 
TEN le) 
Oogsten „ 5.60 
TD ORNE NE LE 
Bemesting AE EE A) 
ne GEE ERD 
ToraaL . … f 31.675 per bouw. 
Stelt men de gemiddelde opbrengst van zuivere katoen per bouw 
op 150 pond, dan bedragen de productiekosten per pond katoen 
+ 21,0 centen. 
Gedurende den grooten katoennood in de jaren 1861 en 1865, 
die de Engelsche weef-industrie onnoemelijke schade veroorzaakte, 
hebben de Engelschen hun uiterste best gedaan, om aan de katoen- 
cultuur in Indië groote uitbreiding te geven, om het moederland 
minder afhankelijk van Amerika te doen zijn. 
Ten deele slechts is hun dit gelukt, doch niet zoodra was de 
burgerkrijg der Amerikanen geëindigd of Amerika nam dadelijk 
weer haar oude positie in en gestadig nam hare katoenproductie 
toe, terwijl die in Indië op dezelfde hoogte bleef of achteruitging. 
De weef-industrie is er daarentegen met meer succes ingevoerd. 
De eerste spinnerij werd te Bombay in 1854 opgericht. Vijf 
en twintig jaar later had men er 56 met 1.500.000 spoelen en in 
1889 is dit getal geklommen tot 124 met 2.763.000 spoelen. 
Na deze eenigszins uitvoerige voorafgaande uiteenzetting betref- 
fende de katoencultuur elders, hetgeen als noodzakelijk mag worden 
geacht voor een juiste beoordeeling van de levensvatbaarheid 
dezer cultuur in onzen archipel, zullen wij thans nagaan, wat er 
al nopens de katoencultuur in deze gewesten zoowel van particuliere 
zijde als van Gouvernementswege is gedaan. 
Reeds in de dagen der Oost-Indische Compagnie zijn pogingen 
