— 584 — 
de punten met een begrensde uitbreiding, die gelijk- 
tijdig of snel genoeg na elkander, door een stoot of druk 
moeten getroffen worden, om de rank te doen bewegen. 
Worden daarentegen alle gevoelige plekken van een 
rank of over een genoegzame uitgebreidheid, door een 
stoot van gelijke kracht getroffen, dan beweegt zich 
de rank niet. Het is eenigszins hetzelfde bij de men- 
schelijke huid. Steekt men b. v. de hand in kwikzilver, 
zoodat op de vingertoppen een druk van ongeveer een 
kwart atmosfeer wordt uitgeoefend, dan gevoelt men toch 
dien druk niet. Ook hier wordt op deze wijze de druk 
overal in gelijke mate op de overigens zeer gevoelige huid 
aangebracht. 
Sommige ranken zijn alleen aan hun concave zijde ge- 
voelig, andere daarentegen aan alle zijden, het onderste 
gedeelte eener rank is meestal ongevoelig. Bij de één- 
zijdig gevoelige ranken, is de gevoelige zijde in den regel 
geheel glad, zonder eenige haren en zijn het de opper- 
huidscellen, welke voor druk of stoot gevoelig zijn. 
Slechts in enkele gevallen hebben deze opperhuidscellen 
een bizondere inrichting, om een prikkel te percipieeren, 
maar over ’t algemeen zijn zij kleiner en hooger dan ge- 
wone opperhuidscellen en is hun buitenwand slechts in 
geringe mate verdikt. Eerst later wanneer de rank zich 
heeft gekromd en de opperhuidseellen dicht tegen een 
steun aanliggen, beginnen deze cellen hun buitenwand 
sterk te verdikken. 
Bij de meeste gevoelige opperhuidscellen van de ranken 
is verder de geheele buitenwand naar buiten iets bolvor- 
mig uitgestulpt. Wordt nu deze wand gedrukt, dan zijn 
hiervan natuurlijk ook weder spanningsverschillen het 
gevolg in het protoplasma, dat dicht tegen den wand aan- 
ligt. Somtijds ziet men, dat de buitenwand van de opper- 
huidscel met een geribd laagje (cuticula) is bedekt, ook 
dit zoude volgens HABERLANDT er toe bijdragen, om de 
rank voor wrijving langs een of ander steunpunt gevoe- 
