— 621 — 
Het gras, dat met een waterige oplossing van het vrije zuur 
was begoten, had op ’t einde van den proef gedeeltelijk een wit- 
achtige kleur. Dit verschijnsel trad bij het gras, dat zwaveligzure 
kalk gekregen had, niet op. 
Wanneer men aan waterculturen een hoeveelheid van 50 mg. 
SO, per Liter toevoegt, ’t zij als vrij zuur, ’t zij als zwaveligzure 
kalk, dan zal deze toevoeging in betrekkelijk korten tijd de plan- 
ten doen sterven. 
Gebruikt men het water van een beek, dat vrij zwaveligzuur, 
of zure zouten hiervan bevat, voor bevloeiing, dan zal er nog een 
indirect schadelijke werking optreden, doordien de voor de voeding 
van de plant noodzakelijke basen kalk, magnesia en kali, opgelost 
worden en met het water, dat voor de bevloeiing gediend heett, 
weggevoerd worden. 
Op deze wijze verarmt de bodem gaandeweg door uitlooging, 
wat zijn gehalte aan plantenvoedingstoffen betreft. 
Bij de proeven met visschen maakte men eveneens gebruik van 
vrij SO,, zure en neutrale zwaveligzure kalk. (De verzadigde op- 
lossing van het laatste zout, bevatte slechts 17.5 mg. per Liter). 
Dergelijk water nu had zelfs, indien de visschen er dagen lang 
in bleven, op een karper (gewicht 195 gr) en op een zeelt (48 
gram) niet den minsten schadelijken invloed. 
Karpers, zeelten en goudvisschen zijn niet evengoed bestand tegen 
zwaveligzuur: het meest resistent zijn de goudvisschen, terwijl de 
karpers er minder goed tegen kunnen. Vrij SO, is schadelijker 
dan SO, in den vorm van zuur zwaveligzure kalk. 
Om op karpers en zeelten een schadelijken invloed uit te oe- 
fenen, moet de hoeveelheid vrij SO, 20-30 mg. per Liter bedra- 
gen, gebruikt men evenwel zure zwaveligzure kalk, dan begint 
de schadelijke werking bij 30 mg. per L., terwijl ze bij 50 mg. 
per L. reeds zeer nadeelig is. 
Het schijnt, dat goudvisschen iets meer SO, (in beide gevallen 
10-15 mg. per L. meer) kunnen verdragen, dan karpers en zeelten. 
Referaat van H. MinsseN uit Fuhlings landw. Zeitung. 
1902 No. 23 en 24. 
Vert. 
Art BB, 
