— 623 — 
Deze wants komt voor op verschillende planten van de familie 
der Malvaceae (waartoe ook de katoenplant behoort) en meer in 
het bijzonder op de algemeen aangeplante waroe-boomen (Hibiscus 
tiliaceus, L). Ik stel mij zelfs voor, dat zij van de laatsten op de 
katoen is overgegaan. 
De volwassen wants, die eene lengte bereikt van 15 tot 20 mM., 
komt in twee vormen voor, die zich vooral door kleurverschil van de 
bovendeelen van elkander onderscheiden. De ééne vorm is van boven 
effen geelbruin, nu eens lichter, dan weder donkerder, niet zelden 
met een roodachtigen rand aan het schild. De andere vorm is 
fraai donker steeurood, met metalliek groene teekeningen, die na 
den dood van het dier grootendeels eene blauwe kieur aannemen. 
Deze groene kleur bedekt den kop nagenoeg geheel en den thorax 
grootendeels, slechts een lelievormige plek in het midden overla- 
tend. Op het sehild heeft echter het rood de overhand en bepaalt 
zich het groen tot twee parige en een onparige, aan het achter- 
einde gelegen vlek. 
Bij beide vormen hebben de pooten een metallieke tint, die nu 
eens in het blauwe, dan weder in het groene loopt. De snavel is 
zeer lang, wordt in rust tegen het lichaam gedragen en reikt in 
dien toestand tot de helft van het achterlijf. 
De larven zijn in de verschillende stadiën hunner ontwikkeling 
fraai rood en metalliek groen (soms blauw) geteekend. Zij ont- 
wikkelen zich uit eieren, die donker rose, soms rood van kleur 
zijn en in dikke ringen rondom dunne takjes worden gelegd. Na 
het uitkomen der larven zijn de achtergebleven eischalen glanzend 
wit. Men vindt soms 150 eieren en meer tot een ring vereenigd. 
Hun vorm is langwerpig rond en ten opzichte van het takje staan 
zij overeind, terwijl de ring slechts een laag dik is. 
Wanneer de larven uitkomen, blijven zij eenigen tijd nabij de 
plaats hunner geboorte en steken daar het takje dikwijls op zoo- 
vele plaatsen aan, dat het begint te kwijnen en later afsterft. Later 
verspreiden zij zich over de geheele plant en houden zich vooral 
op de bladeren en de bladstelen op, waar zij met hun zuigsnuit 
overal kleine wondjes toebrengen. Bij volwassen weefsels is de 
schadelijke invloed dezer wondjes niet zeer groot, maar in organen, 
die nog inde groeiperiode verkeeren, ontstaan draaiingen en krom- 
mingen, die soms eene totale misvorming ten gevolge hebben. 
Wat de wantsen aan de bladeren ongeschonden laten, wordt dik- 
