Ne 
bir-extract ontbrak en in de plaats daarvan droge bladeren 
aanwezig waren, die een wit beslag hadden. 
Bij navrage bleek gambir niet gebruikt te worden, doch 
wèl de gambirbladeren, die daartoe op de volgende wijze 
bereid zijn. Na het gambirblad door indompeling in kokend 
water gedood te hebben, wordt het in de zon gedroogd 
en vervolgens met uitgeperst sap van versche gambirblade- 
ren gedrenkt, welk proces met opvolgende droging eenige 
malen herhaald wordt, totdat zich op de grijsbruine bla- 
deren een wit aanslag vertoont „sampej kloear getahmja’’ 
zooals de pasirah zich uitdrukte. 
Nu heeft het aanslag op de bladeren, zooals zij voor 
het sirihkauwen gereed liggen, niets van getah. 
Integendeel het is droog en laat zich door afkrabben 
gemakkelijk volkomen verwijderen. 
„Hoe witter het blad, hoe fraaier rood speeksel”. Ook 
dit werd mij door het hoofd toegelicht. Met diens toestem- 
ming werd de geheele voorraad gambirbladeren door mij 
medegenomen. 
Te Batavia onderzocht, bleek het beslag uit kristalletjes 
te bestaan, die met sirihkalk (kalk-hydraat) een roode 
verkleuring geven. De kristalletjes doen zich onder het 
microscoop voor als heij fijne kivurlooze naaldjes en 
soms in den vorm van sSvaafjes. 
Blijkens een door Dr. W. G. Boorsma van ’s Lands 
Plantentuin te Buitenzorg ingesteld onderzoek bestaan 
zij uit catechine. Vermoedelijk zijn de onzuiverheden van 
het uitgeperste sap, waarmede de bladeren bedeeld werden 
in het blad gedrongen en is de gehydratiseerde catechine 
uitgekristalliseerd en in de zon gebleekt. 
Gambirbladeren zijn gaafrandig, kort gesteeld, elliptisch 
en aan den top toegespitst. Zij hebben gewoonlijk (in de 
Lebong althans), een lengte van 15 cm. bij een breedte 
van 8 cm. De nervatuur is op de onderzijde van het blad 
sterk ontwikkeld. 
