ies 
meeste insecten een paar groote oogen, samengesteld uit 
een verbazend aantal kleine, zeshoekige, ongeveer als de 
mazen van volièregaas aan elkander sluitende facet-oogjes. 
Dat het gezichtsvermogen van vele insecten zeer goed is, 
vooral goed gebruikt wordt, wanneer zij in eenig gevaar 
meenen te verkeeren, kunnen wij aan de gewone kamer- 
vlieg waarnemen, die ‘zich zelfs van de achterzijde niet 
laat naderen. Nu is elk van die talrijke facet-oogjes zoo 
gebouwd, dat het naar onze opvatting als een afzonderlijk 
oog zou kunnen fungeeren. Toch nemen wij aan, dat al 
die honderden oogjes te zamen één totaalindruk geven. Ze- 
kerheid dienaangaande hebben wij echter niet en wij nemen 
het eenvoudig aan, omdat wij ons anders moeilijk kunnen 
voorstellen, welken indruk de hem omringende voorwerpen 
wel op een insect moeten maken. Bovendien wordt die 
onderstelling nog wel eenigszins verzwakt door de omstan- 
digheid, dat de meeste of althans zeer vele insecten, be- 
halve die twee groote. samengestelde oogen, nog een paar 
enkelvoudige, zoogenaamde puntoogen midden op den kop 
hebben. 
Over het algemeen matigt de mensch zich wel eens in 
te hooge mate een oordeel aan over de capaciteiten, zoo 
geestelijke als stoffelijke, van zijn medeschepselen en bo- 
vendien is dit oordeel in vele gevallen geheel ongemotiveerd. 
Zoo beschouwen wij gewoonlijk de visschen als wezens 
van zeer lage intellectueele ontwikkeling, maar van de 
meeste soorten kennen wij de levenswijze slechts zeer op- 
pervlakkig of in het geheel niet en als die van een enkele 
soort eens in bijzonderheden wordt nagegaan, zooals o. a. met 
den zalm heeft plaats gehad, dan blijkt de zaak toch nog niet 
zoo eenvoudig te zijn. Het aartsvaderlijke „zij leefden zeer 
gelukkig, kregen vele kinderen en hadden ruimschoots 
hun dagelijksch brood” is slechts op zeer weinig organis- 
men van toepassing. 
Elk levend wezen leeft in een aanhoudenden strijd, 
maar die strijd perfectionneert allengs zijn organen en 
Teysm. XII. 2 
