Ln pee 
met verschillende benamingen, waarvan die van „griezelige 
muskieten” niet de minst gebruikelijke is. 
Deze Wespen dan zijn onmiddellijk daaraan te herkennen, 
dat de voorvleugels in de rust overlangs zijn geplooid. 
Aan deze eigenschap is de wetenschappelijke naam Dip- 
loptera ontleend, terwijl men in Hollandsche werken over 
insecten den naam Plooivleugelige Wespen pleegt te ge- 
bruiken, die natuurlijk boven dien van Echte Wespen is 
te verkiezen. 
Biologisch zijn de Plooivleugelige Wespen in twee groe- 
pen te verdeelen, die der solitaire en die der sociale Wes- 
pen; zooals de naam aanduidt, leven de Wespen der laatste 
groep in grootere of kleinere maatschappijen. 
Onder de Solitaire, de eenzaam levende Wespen treedt 
zoowel elders als op Java het geslacht Mwmenes het meest 
op den voorgrond, zelfs in die mate, dat het niet zelden 
tot onze woonvertrekken doordringt. Voordat wij evenwel 
tot eene nadere bespreking daarvan overgaan, zij een 
enkel woord gewijd aan eene eigenaardigheid, die niet 
alleen bij deze Wespengroep, maar ook bij vele Graaf- 
wespen wordt gevonden en het moederdier in staat stelt, 
te voorzien in de materieele behoeften van haar kroost, 
tot tijd en wijle dit laatste oud genoeg is, om zelf zijn 
voedsel te gaan zoeken. 
Het voedsel van de jonge made-achtige, tamelijk hulp- 
behoevende dieren, is van dierlijken aard en daar de meeste 
der hier bedoelde Wespen de gewoonte hebben na het 
leggen van een ei, de ruimte, waarin dit laatste zich be- 
vindt, van de buitenwereld af te sluiten, zou de uit het 
ei gekomen larve op de jammerlijkste wijze den honger- 
dood sterven, indien zij niet op de eene of andere wijze 
van proviand werd voorzien. Daarvoor nu zorgt de moe- 
der; zij gaat vóór het leggen van een ei op de jacht en 
wie geduld genoeg heeft, om haar gade te slaan, zal haar 
gedurende eenige uren telkens met een ander, weggeroofd 
dier zien terugkomen. De eene Wespensoort komt met 
