den 
ruspen, eene andere met spinnen, eene derde met vliegen 
of met andere insecten en deze buit wordt, nu in de ruimte, 
waarin het ei zal gelegd worden gedeponeerd. Echter niet 
dan na eene kunstbewerking te hebben ondergaan, die 
ten gevolge heeft, dat het buitgemaakte dier in een toe- 
stand van verdooving, van paralyse geraakt, waaruit het 
niet meer bijkomt dan misschien op het oogenblik, waarop 
het zijne beurt wordt, door de jonge wesplarve te worden 
opgegeten. De moederwesp veroorzaakt dezen toestand 
van volslagen verlamming door een steek met haren angel; 
soms acht zij één steek: niet voldoende en geeft er dan 
meerdere, die in verschillende segmenten worden aange- 
bracht. In nog andere gevallen geeft zij haar prooi met 
haar sterke kaken nog een stevige kneep in den nek, eene 
bewerking, die met den naam van malaxatie wordt aan- 
geduid. Slechts in enkele gevallen wordt de prooi gedood. 
Zooals wij reeds opmerkten, duurt deze paralytische toe- 
stand voort, totdat het dier wordt opgegeten, wat door 
den snellen groei der wesplarve vrij spoedig plaats heeft. 
Hij blijkt echter veel langer te kunnen duren; van sommige, 
met rupsen fourageerende Wespen, heb ik het nest dikwijls 
opengemaakt en de rupsen bewaard. Na twee, soms zelfs 
na drie maanden reageerden zij nog op sterke prikkels en 
bij sommige soorten met eene doorschijnende huid waren 
de contracties van het hart nog duidelijk te zien, al had- 
den zij zeer langzaam plaats. Het is mij echter nooit 
gelukt, een herleven der rupsen waar te nemen. 
Daar elk individu voor haar eigen nakomelingschap zorgt, 
maken de Solitaire Wespen uit den aard der zaak geen 
groote nesten. Toch zijn er soorten, die daartoe een vrij 
aanzienlijke hoeveelheid klei en aarde weten bijeen te 
brengen. Niet alle echter bouwen hun nest op dezelfde 
wijze. Zoo zijn er, die hun nest geheel vrij aanleggen en 
alleen van een tak, een muur, een steen of eenig ander 
voorwerp gebruik maken om het te bevestigen. Zulke 
nesten hebben dan dikwijls den vorm van een afgeronden 
