Een 
dier bladeren vormen zich jonge plantjes, die ook weer 
hangende bladeren maken, de kleur der blaadjes is mooi, 
glanzend zijdeachtig groen. Zoo zijn er meer, indien men 
maar zoekt. 
Er bestaat echter een vooroordeel tegen planten, die 
in onze onmiddellijke nabijheid in het wild groeien; het 
spreekwoord „Een profeet isin zijn vaderland niet geëerd” 
is hier zeker van toepassing. Gewoonlijk ziet men de 
heden, die nu en dan een uitstapje in het gebergte ma- 
ken, daarvan terugkeeren met groote pakken planten, waar- 
onder veel varens, met het doel deze in de benedenlanden 
bij of in hunne woningen te kweeken. Kom echter over 
een paar maanden eens kijken, wat er nog van is overge- 
bleven — soms niets, soms eenige ziekelijke plantjes. Zon- 
der nu te beweren, dat geen der planten uit de koele vochtige 
bergstreken in de meer droge en warme benedenlanden 
kunnen groeien, gaat zulks met verreweg de meeste toch 
slecht en de enkele soorten, die er wel te kweeken zijn, 
vereischen zooveel zorg, dat we uit een praktisch oogpunt 
gerust kunnen zeggen, het gaat niet en het is jammer 
van de planten, die men zoodoende doodmaakt en van de 
er aan bestede moeite, waarmede zooveel betere resultaten 
bereikt zouden zijn, als men die voor in de omgeving groe- 
iende gewassen aangewend had. Om in deze te slagen heeft 
men op de verschillende omstandigheden te letten, waaronder 
de planten in het wild groeien; zoo heerscht over het al- 
gemeen de meening, dat iedere varenplant het best in don- 
kere schaduw groeit en ofschoon zulks met eenige soorten 
wel het geval is, zijn er toch vele, die slechts van lichte 
schaduw houden en andere, die om tot goede ontwikkeling 
te komen veel licht, enkele zelfs eene standplaats in de 
volle zon verkiezen. Zoo groeien de mooie Gymnogramme- 
soorten waaronder de Goud-en Zilvervarens gerekend wor- 
den slechts goed op zeer lichte plaatsen en kwijnen ze, 
als wij ze niet het volle licht, zelfs wat zon geven. 
Voor het kweeken van dergelijke planten zijn onze voor- 
