en 
mild en kunnen in kleine potten gekweekt worden, zoo- 
dat zij tot allerlei versieringen kunnen dienen. Het zaad 
van Begonia’s is echter zeer fijn, het moet met zorg in 
fijne aarde uitgezaaid worden en uiterst voorzichtig be- 
goten, daar er zonder deze zorgen weinig van terecht 
komt. De pas gekiemde plantjes zijn erg gevoelig voor 
overmaat van vocht, zij rotten gemakkelijk weg, daarom 
behooren zij op een lichte plaats te staan en voorzichtig 
en matig begoten te worden. Er zijn variëteiten met witte, 
met roze en met helder en donkerroode bloemen, sommige 
blijven zeer laag, andere groeien iets hooger op. 
Begonia’s, waar het meer op het sierlijk blad aankomt, 
waarvan de bloemen echter minder aanzienlijk zijn, bestaan 
er veel; tot de fraaiste op Java gekweekte soorten kan 
men rekenen B. diadema afkomstig van Borneo, met 
diep ingesneden bladeren, die eene donkergroene kleur 
hebben en onregelmatig bezaaid zijn met witte vlekken, 
het is een zeer fraaie bladplant. Een geheel ander genre is 
B. gogoënsis, afkomstig van het landschap Gogoe in de 
Padangsche bovenlanden. Dr. Burok voerde indertijd deze 
plant het eerst uit Sumatra hier in, wij meenden met eene 
nieuwe soort te doen te hebben, toen het uit eene mede- 
deeling in de „Gardener’s Chronicle” bleek, dat zij door 
een Engelschman een paar maanden vroeger te Londen was 
ingevoerd. 
B. gogoënsis heeft langwerpig ronde bladeren van een 
donker bronsachtig groen, soms bij zwart af, waartusschen 
de bleekgroene nervatuur een prachtig effect maakt. Het 
is eene plant, die hier goed groeit, en waarvan ik dikwijls 
prachtexemplaren zag. 
Het zoude ons te ver voeren nog meer Begonia’s te 
noemen, die men hier met succes kan kweeken; ten over- 
vloede kan men er in vroegere jaargangen van Teysmannia 
uitvoerige beschrijvingen van vinden. Alleen de talrijke 
variëteiten van Begonia Rex, die niet alleen de mooist 
gekleurde bladeren hebben van het geslacht, maar in het 
