Alle mangga-gëdong boomen zijn daarvan afkomstig en 
het is nu ook verklaard, hoe het komt, dat de echte gëdong 
aan het ondereinde meestal afgeplat of ingedeukt is. 
De grootvader van het tegenwoordige hoofd van den 
kraton kasëpoehan, Pangeran Aria Denda diningrat herin- 
nert zich nog den tronk van dien eersten gëdong-boom 
gezien te hebben. 
Hoe deze boom daar gekomen is weet men niet met 
zekerheid; de zoo vruchtbare verbeelding van den javaan 
heeft het volgende verhaal gebaard. 
Reeds ten tijde van voornoemden Panembahan II ver- 
maakten javaansche knapen zich gaarne met het „èngklek’’ 
spel, dat bestaat in het gooien met de drooge pit van een 
mangga naar een andere manggapit, die op den grond 
rechtop gezet is. Gelukt het deze te raken, zoodat ze 
omvalt, dan moet haar eigenaar zijn tegenpartij heen en 
weer op den rug dragen, voor den afstand waarop gewor- 
pen werd. 
Die afstand is niet bepaald. Soms wordt hij zoo groot 
genomen, dat de gebezigde manggapitten gevuld moeten 
worden, gewoonlijk met aarde, opdat daarmee over dien 
grooteren afstand gegooid kan worden. 
Ten tijde van Soenan Giri heeft echter een der knapen 
die bij de gëdong Lârâ Denok èngklèk speelden, zijn kwënie- 
pit instede van met aarde, met de pit van de veel klei- 
nere mangga-kémiri gevuld. Aan een op die wijze gevulde 
kweniepit nu moet de manggasoort, door genoemden vorst 
„gédong” gedoopt, haar ontstaan te danken hebben. 
Eigenaardig schijnt het, dat in Jogjakarta, waar ook 
enkele mangga-gédong boomen o. a. op de Suikeronderne- 
ming Djeboegan of Bantoel voorkomen, deze manggasoort 
„kwèlém” heet, welk woord gevormd moet zijn door samen- 
trekking van kwènie en pélém. (Pélém is de javaansche 
naam van mangga in het algemeen). Het woordenboek 
van Roorpa geeft op voor kwêlëm— een soort van mangga, 
in smaak en reuk gelijkend op kwênie en pakèl. 
