en 
Poenten in het Malangsche, toch twijfel ik of ook deze 
met die in subtropische streken gekweekte op de wereld- 
markt kunnen concurreeren. 
De djeroeks van Passar Minggo bestonden uit twee 
partijtjes, waarvan er één ingezonden door Hadji Maho- 
med. Zij hadden een fraaie oranje roode kleur en de 
platronde vorm der Mandarijntjes, zij noemden ze dje- 
roek passé kondé, naar de ietwat op een haarwrong 
gelijkende uitwas, waarmede zij aan den steel bevestigd 
waren. De kleur en de vorm lieten niets te wenschen 
over, de schil liet gemakkelijk los van de vrucht, 
maar was te dik en de smaak was goed. Indien aan 
deze djeroeks nog door teeltkeuze eenige verbetering 
aangebracht kon worden, door wat dunnere schil en door 
de vrucht wat saprijker te maken, daar zij eenige neiging 
toonden om voos, droog te worden, geloof ik, dat deze 
het dichtst bij de eischen zouden komen, die men in Europa 
aan dergelijke vruchten stelt. Nu schijnt Passar Minggo 
—het 2° station aan de spoorlijn Weltevreden-Buitenzorg 
gelegen — een zeer rijk vruchtenland te zijn, waar veel 
aan ooftteelt gedaan wordt en waar een deel der mooiste 
vruchten op de markten van Buitenzorg en Batavia van- 
daan komen; Passar Minggo is echter nog geheel in de 
benedenlanden gelegen en heeft natuurlijk een echt vochtig 
tropisch klimaat, wat minder regen dan Buitenzorg, waar- 
schijnlijk wat meer dan Batavia. De beide andere ge- 
noemde djeroeks komen uit de bovenlanden. Garoet is 
gelegen in het vochtige West-Java op ongeveer 2000 vt. 
hoogte en Poenten ligt nog wat hooger in het Malangsche. 
Beide soorten waren zeer goed, maar hadden niet de mooie 
oranje kleur, en ik meen, dat groenachtige China’s appelen 
in Europa minder gewild zijn. Vóór wij aan export van 
djeroeks kunnen denken, zullen we dus onze variëteiten 
in dier voege moeten verbeteren, dat zij met die van sub- 
tropische landen kunnen wedijveren Of ons zulks mogelijk 
is, is ook nog niet geheel zeker. Waar wij hier de mooiste 
