de 
En vooral, hebben er reeds inlanders geheel vrijwillig 
gebruik gemaakt van de wenken en voorbeelden ? 
Dit laatste nu is het, waarop alles aankomt. Zoo de 
beide eerste vragen in gunstigen zin kunnen beantwoord 
worden, dan is zulks met de laatste zeker nog niet het geval, 
want den mensch kennende, hetzij dan met bruine of 
blanke huid, heb ik daarin slechts een gering ver- 
trouwen. 
Zachte, aanhoudende dwang, vooral eerlijk toegepast en 
nooit overslaande tot willekeur of minder edele drijfveeren, 
zullen noodig zijn, wil men eenig resultaat zien. 
Het zou mij zelfs zeer verwonderen, zoo de heeren, belast 
met de uitvoering der werkzaamheden op de demonstratie- 
velden, niet hier en daar van de Europeesche ambtenaren 
openlijke of bedekte tegenwerking hebben ondervonden, 
ontstaande uit een gevoel van gekwetste ijdelheid, alsof 
laatstgenoemden zulks niet evengoed zouden kunnen. 
Volgt men met aandacht de couranten-berichten en brengt 
men die in verband met de ware toestanden, zooals wij die 
in de binnenlanden dagelijks voor oogen hebben, dan blijkt 
reeds daaruit voldoende, dat men oneindig veel meer uit 
de gronden kan halen, dan nu het geval is. 
In streken, waar de rijstvelden afhankelijk zijn van regen- 
water, blijven de gronden meestal een geheele droge moe- 
son onaangeroerd liggen. 
Bij de eerste regens, die dikwijls slechts met groote 
tusschenruimten vallen, wordt op de meest primitieve wijze 
een hoekje een weinig bewerkt om er de zaadpadie op uit 
te leggen; meestal worden daarvoor niet eens de best gele- 
gen stukjes genomen. Als het maar met de minst mo- 
gelijke moeite bevloeit kan worden, is de zaak in orde. 
Van keuze der beste en meest, voordeelige padiesoorten is 
evenmin sprake als van het verwijderen van minderwaar- 
dige korrels. Dat die stukken blootstaan aan beschadiging, 
zoodra een plotseling opkomende bui te veel water aan- 
voert, ligt voor de hand. 
