BEENDERMEEL ALS MESTSTOF. 
Reeds verscheidene jaren geleden zijn door prof. WAGNER 
uitvoerige bemestingsproeven genomen met beendermeel, 
welke zeer ongunstige resultaten gaven. In vergelijking 
met in water oplosbaar phosphorzuur, welks werking op 
100 gesteld werd, berekende hij voor beendermeel-phosphor- 
zuur niet meer dan 10. Deze uitkomsten worden door 
andere onderzoekers bevestigd. Prof MAErRCKER te Halle 
sprak zelfs op grond van zijne proeven als zijne meening 
uit, dat het phosphorzuur van beendermeel, onverschillig 
of het ontlijmd is of niet, dan wel gestoomd, niet werk- 
zaam is en dat het hoog tijd is, het ruwe beendermeel 
uit de rij der phosphorzuur houdende meststoffen te 
schrappen. 
Tot geheel tegenovergestelde conclusies kwam een andere 
geleerde te Halle, Juurus Küan, die een reeks van proeven 
genomen had, bij welke de phosphaten in den herfst ge- 
bruikt werden. Volgens deze proeven zou onder bepaalde 
omstandigheden het beendermeel, phosphorzuur op zand- 
grond, niet alleen evenveel waard zijn als het superphos- 
phaat-phosphorzuur, maar dit zelfs aanzienlijk overtreffen. 
De omstandigheden waaronder deze proeven genomen zijn 
hebben echter een scherpe kritiek van prof. KELLNER uit- 
gelokt, die aantoonde, dat het oplosbare phosphorzuur door 
onoordeelkundig begieten weggespoeld is kunnen worden 
en dat bovendien de ventilatie in de bakken, die voor de 
proeven dienden, onvoldoende geweest is. Hoezeer eene 
goede ventilatie bij zulk soort van proeven van belang 
is, bleek prof. KerLLNERin gevallen, waarbij door toevallige 
omstandigheden een van de beide ventileerbuizen, welke 
