Nn 
hij in zijne proefbakken aanbrengt, verstopt geraakt was. 
De oogst-opbrengst verminderde dan onmiddellijk met 
30 —40 pCt. 
Zelf heeft KeLLNER in Japan echter uitkomsten verkregen, 
die zeer ten gunste van beendermeel spraken. De grond, 
waarop deze meststof toegepast werd, was rijk aan humus 
en had eene zure reactie. Wel had deze grond eene be- 
mesting met 1000 Kg. koolzure kalk per Hectare gekregen, 
maar deze hoeveelheid was te gering om de oplossende 
werking, die zure humus op gemakkelijker aantastbare 
phosphaten uitoefent, op te heffen, zoodat de mogelijkheid 
bestaat, dat de gunstige werking van het beendermeel daar- 
mede samenhangt. KeELLNER wijst er in de verhandeling 
in de „Deutsche landwirthschaftliche Presse’ waaraan hier 
zijne mededeelingen ontleend zijn, verder nog op, dat de 
wijze van proefneming, waarmede men de uitwerking van 
een meststof wil onderzoeken, beheerscht wordt door de 
zoogenoemde wet van het minimum van LieriG, welke 
zegt, dat het bedrag van de opbrengst van die groeifactor 
afhankelijk is, welke in de geringste hoeveelheid aan de 
planten ter beschikking staat. Is dus eene voedingsstof, 
bijv. stikstof, in te beperkte hoeveelheid aanwezig, dan 
zal het voor de ontwikkeling eener plant niet baten of de 
andere voor haren groei noodige bestanddeelen ook al in 
overvloed voorhanden zijn. Deze zullen eerst tot hun 
recht komen, indien men ook de stikstofvoorraad vergroot. 
In verband met deze wet, aan welker juistheid wel niet 
te twijfelen valt, zorgt men er voor, zoowel bij potproe- 
ven als bij veldproeven, dat bij het onderzoek naar de 
werking van een meststof in een bepaalden vorm, de 
overige voedingstoffen in overmaat aanwezig zijn en slechts 
van de te onderzoeken stof gebruikt men zulk een ge- 
ringe hoeveelheid, dat ze onder alle omstandigheden hare 
specifieke werking ten volle uiten kan. Daarom heeft 
men ook bij proeven met beendermeel steeds gezorgd voor 
een overmaat van stikstof, kali en kalk WAGNER ge- 
Teysm. XII. 6 
