ne 
bruikte bij zijne proeven gronden, die reeds aanzienlijke 
hoeveelheden koolzure kalk bevatten en MAERCKER voegde 
bij elke 6 Kg. droge aarde, die hij voor zijne proeven 
gebruikte, 10 gram koolzure kalk. 
Daar nu, zegt KeELLNER, de kalk zich in dezen vorm 
gemakkelijk met de humusstoffen en andere oplossende 
agentieën vereenigt, was te vermoeden, dat bij deze proe- 
ven het vermogen van den grond om op het beendermeel 
te werken, òf reeds van zelf gering, òf door de toevoe- 
ging der kalk opgeheven was. Om zijne opvatting proef- 
ondervindelijk te bewijzen hebben KeLLNER en BOTTCHER 
gedurende 3 jaren onderzoekingen gedaan, zoodanig, dat 
beendermeel deels met, deels zonder bijbemesting met 
koolzure kalk werd aangewend. De bij deze proeven ge- 
bruikte grondsoorten waren echter niet bepaald humusrijk 
te noemen, want ze bevatten niet meer dan 2.12, 2.38 en 
1.91 pCt. humus; koolzure kalk was echter slechts in 
sporen er in aanwezig. 
De eerst genomen proeven, op kleine schaal uitgevoerd, 
toonden zonder uitzondering aan, dat toevoeging van kool- 
zure kalk de werking van het beendermeel aanzienlijk 
verminderde. Daarop werden meer uitvoerige onder- 
zoekingen gedaan met een grondsoort, die 1.91 pCt. humus 
en 0.45 pCt. in sterk zoutzuur oplosbare kalk (waarvan 
echter slechts 0,03 pCt. koolzure kalk) bevatte, terwijl 
ze voorts zeer arm aan phosphorzuur was. De hoeveelheid 
daarvan bedroeg slechts 0.05 pCt. 
Deze grond werd nu bemest met salpeterzure ammoniak; 
aan de aarde der bakken, welke geen beendermeel kregen, 
werd een hoeveelheid hoorhnmeel toegevoegd, overeen- 
komende met het gemiddelde gehalte aan organische stik- 
stof in het beendermeel. De salpeterzure ammoniak werd 
in drie porties, elk 4} gram stikstof bevattende, gegeven. 
Verder werd per bak 1 gram kali, half als sulfaat, half als 
chlorid gebruikt, omdat de grond zelf reeds rijk aan kali was. 
De kalk werd als neergeslagen koolzure kalk gegeven 
