En 
en bevatte 50.4 pCt. kalk en 6.7 pCt. magnesia. Op 6 Kg. 
aarde werd 10 gram toegevoegd. 
Voor de proeven gebruikte men geëmailleerde vierhoekige 
ijzeren bakken, 25 cM. diep, 20 cM. lang en 15 cM. breed; 
ze bevatten 6 Kg. luchtdroge aarde, welke op een laag 
kiezel lag. Voor de ventilatie en den watertoevoer waren 
in het midden der smalle zijden twee glazen buizen gezet, 
die in een als zeef doorboorden in de kiezellaag reikenden 
halven cylinder uitmondden en 1 ecM. boven den grond 
uitstaken. Bij een bezoek aan het proefstation te Möckern 
bij Leipzig had Prof. KeLLNER de welwillendheid, mij deze 
bakken, die mij zeer praktisch toeschenen, en de wijze 
van experimenteeren, te toonen. 
Het beendermeel werd in meer of minder ontlijmden 
toestand gebruikt en was zoo fijn gemalen, dat het op 
een zeef met openingen van 1 mM. geen rest achterliet. 
In elken bak werd een hoeveelheid gedaan die met 0.4 
en 0.8 gram phosphorzuur overeenkwam. 
Ter vergelijking werd dubbelsuperphosphaat en Thomas- 
meel in denzelfden grond en onder overigens geheel de- 
zelfde omstandigheden toegepast. 
In de bakken plantte men zomerrogge. 
Bij alle proeven, waar bij het beendermeel kalk in 
den grond gebracht was, bleven de planten in ver- 
gelijking tot de niet gekalkten aanzienlijk in ontwikke- 
ling achter. 
Op de met superphosphaat en Thomasmeel gemeste 
planten had de toevoeging van kalk slechts een nauwelijks 
waarneembaren invloed, hoewel deze ook daar in dat geval 
ongunstig was. Eigenaardig bij deze proeven was ook de 
minder goede werking, die bemesting met kalk alleen 
(zonder phosphorzuur dus) op de opbrengst had, welke 
volgens KurLLNER daardoor verklaard moet worden, dat het 
phosphorzuur in den grond door de kalk minder oplosbaar, 
althans minder assimileerbaar was geworden. Daardoor 
laat zich waarschijnlijk ook de bovengenoemde onguntige 
