ne 
de mooie baai van Ambon binnen, die meer doet denken 
aan een zeer wijde riviermonding dan aan een zeearm. 
Beide oevers vormen een aaneenschakeling van betrek- 
kelijk lage bergen, die bijna overal tot dicht bij zee door- 
loopen en slechts een smal strand vrijlaten; op het 
noordelijke en grootste gedeelte, Hitoe, zijn zij met dichte 
bosschen bedekt, terwijl Leytimor, het zuidelijke deel, 
waarop ook de hoofdplaats Ambon gelegen is, veel minder 
dicht begroeid is. Langs de kust zijn overal negorijen 
verspreid. Bij de nadering der stad wacht den reiziger 
een groote teleurstelling. In tegenstelling met de schoone 
omgeving wordt men, behalve het fort, van de plaats 
weinig meer gewaar dan een paar steigers, waarvan die 
der Paketvaartmaatschappij door een langen, leelijken dam 
met den wal verbonden is en aan weerszijden, tenminste 
als het niet geheel hoogwater is, wordt begrensd door 
zwarte modderbanken, welke omzoomd zijn met krotten 
van huisjes, smerige loodsen, enz, een echt achterbuurt- 
gezicht. Bij nadere kennismaking blijkt de plaats grooter 
te zijn, dan men aanvankelijk zou denken, doch over het 
algemeen krijgt men geen gunstigen indruk. De wegen 
zijn smal, de huizen staan dicht bij elkaar en aan den weg; 
overal staan nog de ruïnes van ingestorte woningen, nu 
met varens en gras begroeid, als een herinnering aan de 
groote aardbeving van Januari 1898. De kazerne, het 
hospitaal, kantoren, al deze gebouwen worden nog ver- 
tegenwoordigd door de na de aardbeving opgerichte, ver- 
vallen barakken; in het hospitaal liggen de lijders der 
Bte klasse in open loodsen, alleen door het atappen dak tegen 
zon en regen beschut. De tegenwoordige Europeesche 
woningen zijn voor het meerendeel met het oog op de 
aardbevingen, gewoonlijk op een laag, steenen muurtje, 
van hout opgetrokken en met atap gedekt. De inlandsche 
huizen bestaan uit naast elkaar geplaatste bladstelen van 
den sagopalm, gaba-gaba genoemd, en hebben eveneens atap 
als dakbedekking. De Chineesche kamp, waar men eenige 
