Ne 
dit opgericht (omstreeks 1820) door den gouverneur vAN 
DE CAPELLE, omdat een vroeger te veel gehavend was. 
Wij hadden het voorrecht den intocht van den nieuw- 
benoemden resident van Ambon te kunnen bijwonen, 
iets wat, zooals van zelf spreekt, een groote gebeurtenis 
is. De weg van de baai naar de residentswoning was 
afgezet door de militairen, schutterij en piekeniers; alle 
huizen langs den weg vlagden; op vele plaatsen waren 
eerepoorten van Croton-, Casuarina- en Lycopodiwm-groen, 
versierd met vlaggen en opschriften, opgericht. Op bepaalde 
punten werd de stoet opgewacht door groepen burgers 
van verschillende negorijen op allerlei wijzen uitgedost en 
met hoofddeksels van dikwijls zeer vreemdsoortigen vorm, 
veelal met paradijsvogelveeren versierd. Door deze perso- 
nen werden eigenaardige dansen uitgevoerd, o.a. „menari’’ 
door burgers van Hoetoemoeri en Kilang, „parisi”’ door die 
van Ema, „tjakalele” van Hatalai en Soja, terwijl bewoners 
van Wai een Alfoerschen krijgsdans dansten. Met een 
paar toespraken en het voorstellen van een aantal personen 
was de plechtigheid geëindigd. 
Tegen den avond wordt door de Europeesche bevolking 
gewoonlijk een straatje omgewandeld. De schreden worden 
dan nogal eens gericht naar de baai, die steeds, maar vooral 
met zonsondergang, een zeer schoon uitzicht te genieten 
geeft. Aan het einde van den steiger heeft men geen hinder 
van de minder fraaie omgeving. Het diep blauwe water, 
wemelend van groote scholen zilverkleurige visschen, en 
nauwelijks gerimpeld, weerkaatst de donkergroene bergreek- 
sen, die naar het westen meer en meer uiteenwijken, 
om elkaar naar het oosten in de landengte van Bagoeala 
bij Paso te ontmoeten, terwijl de ondergaande zon de 
lucht met goud en rood kleurt. Talrijke huiswaarts keeren- 
de, snel door het water voortschietende prauwtjes, door 
één of enkele personen voortbewogen en dikwijls vroolijk 
geschilderde orembaais, met grootere gezelschappen aan 
boord, zetten het tooneel leven bij. 
