— 116 — 
in de cacao-aanplantingen in 1727 eene ziekte, die de 
planters noodzaakte de cultuur te verlaten, indien er geen 
middel tegen gevonden werd. Het eenige verhaal, dat over 
genoemde kwaal medegedeeld wordt is, dat de boomen er 
gezond uitzagen, goed bloeiden en rijkelijk vrucht droegen; 
de vruchten vielen er echter alle onrijp af; van dien tijd 
dateert de aanplant der Forastero in Trinidad, laatstge- 
noemde variëteit schijnt van de ziekte minder te lijden te 
hebben; de oorzaak zal wel gezocht moeten worden in een 
ziekte door schimmelplanten ontstaan, waarvan men in 
onze dagen nog last genoeg heeft. 
De vaste kenteekenen van Criollo zijn zooals boven gezegd 
is, de dunne schil der vrucht, de meerdere ronding der boonen 
en de lichte kleur van het inwendige dezer laatste. De 
bladeren zijn kleiner dan die van de Forastero, de boom 
is lang niet zoo krachtig en draagt niet zulke groote en 
regelmatige oogsten. De schil van den boon is ook dunner 
en de zaden bevatten slechts weinig van de uiterst bit- 
ter smakende stof, die aan de zaden van ongefermenteerde 
Forastero en Calabacillo eigen is. 
De platste boonen leveren de Calabacillo variëteiten, tus- 
schen deze en de rondachtige zaden van Criollo staan de Fo- 
rastero’s, ook zijn de boonen van Criollo dikwijls iets gepunt. 
Th. bicolor schijnt voor den handel ongeschikt te zijn, de 
Nicaragua-Criollo geeft de grootste boon en is van de beste 
kwaliteit, die alleen geëvenaard wordt door Caracas-Criollo. 
In de beste vormen van Venezuela-en Trinidad-cacao 
zijn de boonen gekenmerkt door eene eigenaardige ver- 
hevenheid aan den kant. 
De Forastero type is een gemakkelijke groeier en kan daar- 
om aangeplant worden op iederen grond, die slechts eenigszins 
voor cacao geschikt is; hij nadert in de Amelondo- varië- 
teit, de Calabacillo-type en in de Cundeamar verugosa de 
Criollo. In werkelijkheid staat Forastero dus tusschen 
Criollo en Calabacillo, 
Als de grond zeer arm is, plantte men Calabacillo, op 
