Indien wij de oudere werken over tuinbouw raadplegen, vinden 
wij tal van vooroordeelen tegen het overplanten, die ons thans 
onbegrijpelijk toeschijnen. 
Eerst onder de Regeering van Lodewijk XIV begonnen zich 
meer gezonde denkbeelden te ontwikkelen, en het is vooral aan den 
beroemden La QurxriNve te danken, dat veel dier vooroordeelen 
verdwenen. 
Men ziet in zijn werk „Le Jardin” nog wel enkele dier denk- 
beelden blijven bestaan, indien men echter de tijd, waarin het ge- 
schreven werd in aanmerking neemt, is het een merkwaardig boek. 
La Quintinye spreekt reeds.over het nut van het overplanten; 
in zijn werk vindt men daarover behartigingswaardige wenken. 
De meeste tuinlieden van zijn tijd hadden eene groote vereering 
voor den penwortel, door daaraan te snijden of te nijpen benadeelde 
men de plant en verkortte haar leven. 
Men meende toen, dat hoe dikker en grooter de wortels waren 
en hoe dieper zij in den grond drongen, des te krachtiger een boom 
kon groeien en hoe meer vruchten hij voort kon brengen. 
De bekwame tuinman van Lodewijk XIV was een der eersten, 
die deze vastgeroeste meeningen bestreed; een boom met krachtigen 
penwortel, zeide hij, kan zeer krachtig groeien, maar is zeer achterlijk 
in het vruchtdragen, zoodra de penwortel op eene harde grondlaag 
stuit wordt hij in zijn groei belemmerd, begint de penwortel te 
kwijnen en de boom dientengevolge ook. 
Kerst in den tegenwoordigen tijd is men door ervaringen bij 
intensieve kultuur algemeen tot de overtuiging gekomen, dat La 
OQursrixye, het bij het rechte eind had. 
Onder de personen, die in onzen tijd bewezen hebben, welke 
weldaden men aan de vruchtboomen door het overplanten bewijst 
en die deze rationeele werkwijze populair gemaakt hebben, mag 
de Fransche boomkweeker Harpy genoemd worden. In zijn „Cours 
de culture potagère et fruitière” kan men de bewijzen daarvan vinden. 
Tegenwoordig geschiedt het in den tuinbouw zelden, dat de planten 
blijven staan op de plek, waar zij uitgezaaid zijn. In de groente- 
teelt verplant men ook de meeste soorten, hiervan zijn uitgezonderd 
de wortelgroenten, men beweert, dat deze op de plaats, waar zij 
uitgezaaid worden, moeten blijven staan. Ook hier heeft de erva- 
ring het tegendeel bewezen. 
Volgens de natuur der planten spreekt men van verspenen of 
