— 145 — 
verdeeld. Beide helften werden in bekerglazen gedaan en dezo 
daarop gesloten. In ’t eene bekerglas A werden de blaren gedood 
door chloroform als boven bedoeld; het andere B bleef zoo- 
lang gesloten. 
Nadat de blaren in A bruin waren geworden, werden beide 
helften (A en B) elk op een vlakke schaal uitgespreid en boven 
kalk geplaatst in een trommel, dus onder gelijke omstandigheden 
gedroogd. 
Nu werd van tijd tot tijd gewogen: 
Gewicht blad A Be 
bij ’t begin: 10,25 G. 10,55 G 
nas ò uur ORO De AO) 
NEG: m0 854 
— 9 „ DA IGS 
— 12 SOD 1520 
dd O0 GEZ 
Zeo) 4 4,26 
SEO 2,68, 284 
Ee OS 2,80, 
Terwijl de bruine blaren reeds na 12 uur bijna watervrij waren, 
duurde het tot 30 uren, voor dat de groene blaren hun water hadden 
verloren. 
Bij vele gelegenheden werd dit verschijnsel eveneens duidelijk 
opgemerkt en is trouwens in de practijk reeds te goed bekend om 
er hier langer bij stil te staan. 
Ook het sub 2 genoemde is een bekend verschijnsel, dat men elken 
dag kan waarnemen en door een eenvoudig proefje kan aantoonen. 
De conclusie uit het voorgaande is, dat zoowel te oud blad 
als het bruin worden der blaren tijdens of vóór het verflensen 
zooveel mogelijk dient vermeden te worden, welk laatste o. i. het 
best geschiedt door de pluk zoo spoedig als mogelijk is naar de 
fabriek te doen brengen en ze daar niet te dik uit te spreiden. 
Het groote verschil in watergehalte, gevonden bij de verwelkte 
blaren is echter niet te wijten aan verschillend waterverlies vóór 
t verflensen maar moet zijn toe te schrijven aan eene gebrekkige 
methode van verflensen. 
Hoe egaler het blad, wat aangaat het watergehalte bij ’t binnen- 
brengen in de fabriek, des te betere thee kan men daarvan bereiden 
omdat — zooals wij in eene volgende mededeeling door proeven 
