— 148 — 
langer voordat het blad voldoende lajoe is. Alte lang liggen is voor 
het blad zeer nadeelig; vooreerst toch zijn er steeds een aantal blaren, 
die bij 't plukken of brengen naar de fabriek geleden hebben en die bij 
lang liggen dikwijls afsterven onder bruinkleuring; verder krijg t het 
blad bij lang verflensen dikwijls een onaangenamen reuk, hoogst waar- 
schijnlijk door bacteriologische werking. Omtrent proeven zie verder. 
2. Het verflensen op tampirs heeft boven de voorgaande methode het 
voordeel van sneller werken [aangenomen, dat het blad op de tampir 
zeer dun ligt, wat gewoonlijk ’t geval is} en minder plaatsruimte. 
De luchteireulatie speelt hierbij een veel grootere rol. 
Weliswaar zou dit, indien het regelmatig plaats vond, een groot voor- 
deel zijn, maar waar geenerlei inrichting bestaat om de circulatie 
te regelen, ligt het voor de hand, dat men vrij wel afhankelijk is 
van uiterlijke omstandigheden, waardoor dikwerf onregelmatig ver- 
flenst blad wordt verkregen. 
Vooral op de hoogere ondernemingen, die veel mist bij betrekkelijk 
weinig zon hebben, is ook deze methode gewoonlijk ten eenenmale on- 
voldoende, om op tijd het blad lajoe te krijgen; hier maakt men 
dan op vele fabrieken zich de verwarmde lucht uit den sirocco ten nut- 
te om daarmee op den verflenszolder het blad te verwelken. Het blad 
ligt daar gewoonlijk gedeeltelijk op den vloer en voor ’t grootste gedeel- 
te op tampirs, die weer òf opgestapeld zijn òf in rekken zijn geplaatst. 
Hierbij volgt men twee verschillende principes nl. òf de zolder 
wordt zooveel mogelijk gesloten gehouden, om de warme lucht te 
doen inwerken òf men zoekt veel trek te krijgen door ventilatoren. 
Is alles dicht, dan zal zich de warme lucht uit den sirocco, die 
gewoonlijk reeds voor een groot gedeelte met waterdamp is verza- 
digd, spoedig geheel verzadigen, doch aangezien de blaren nu 
steeds met bijna of geheel verzadigde lucht in aanraking zijn, zal 
de verdamping slechts langzaam vorderen, niettegenstaande de be- 
trekkelijk hooge temperatuur. 
Kkationneeler schijnt ons de tweede methode, waarbij men zooveel mo- 
gelijk trek tracht te verkrijgen, evenwel alleen dan wanneer de trek re- 
gelmatig over den geheelen zolder is verdeeld, anders loopt men hier al- 
licht gevaar onregelmatig verflenst blad te verkrijgen. Dit gevaar is des 
te grooter naarmate de temperatuur der doorstrijkende lucht hooger is. 
Door doelmatige plaatsing der ventilatoren als ook der rekken, 
waarop de tampirs geplaatst zijn, kan hier onzes inziens veel ten 
goede worden gedaan. 
