— 179 — 
ParureL is „Directeur de l'Ecole coloniale d’Agriculture 
en Tunisie”, met de beschikking over een „Ferme d’'Ex- 
perience”’, en heeft in de laatste jaren een reeks proefne- 
mingen genomen over grondbewerking, waarvan de resul- 
taten ons worden meegedeeld in bovengenoemd tijdschrift. 
Hoewel zonder meer deze resultaten in hun geheelen om- 
vang niet van toepassing zijn op streken met een ander 
klimaat, de algemeene conclusiën, die men er uit trekken 
kan, zullen wel overal gelden. 
Onder de zeer gecompliceerde factoren, die de vrucht: 
baarheid eener streek bepalen, dient in de eerste plaats 
genoemd te worden de hoeveelheid regen, die er jaarlijks 
valt. In de omstreken van Tunis valt jaarlijks gemid- 
deld 495,8 m.M. regen, verdeeld over 84 dagen. Uit een 
overzicht van den regenval in Tunis blijkt, dat alleen 
in de maanden November, December, Januari, Februari en 
Maart eene voldoende hoeveelheid regen valt, bijna 70°/, 
van de totale jaarlijksche hoeveelheid. In April is gewoon- 
lijk de regenval nog voldoende, maar van Mei tot Novem- 
ber heerscht er om zoo te zeggen eene absolute droogte. 
Het is de meerdere of mindere vochtigheid in de maanden 
Maart, April en Mei, die de grootte der oogsten regelt. 
Na dien tijd is de droogte zóó groot, dat bijna alle planten- 
groei ophoudt; de weinige regens vallen op een harden 
uitgedroogden grond, dringen er niet in door en zijn dus 
totaal nutteloos. 
Reeds uit de werken van den Franschen agronoom 
DEHÉRAIN, blijkt ten duidelijkste, dat eene grondbewerking 
in staat is den bodem vochtig te houden. Zelfs door eene 
oppervlakkige omspitting wordt dit doel bereikt, hetgeen 
moge blijken uit de volgende cijfers, die de hoeveelheid 
water aangeven, aanwezig in een bewerkten en onbewerk- 
ten bodem. 
