— 184 — 
veelheid regen, die er viel, heeft de bewerkte grond A zijn 
water kunnen vasthouden: B daarentegen droogde geheel en al in. 
In verband met deze proefnemingen rijst de vraag, 
wat de laagste grens van den vochtigheidstoestand is, 
waar beneden alle vegetatie ophoudt. Sachs heeft hier- 
omtrent onderzoekingen gedaan 1) en aangetoond, dat 
deze grens zeer veranderlijk is, naargelang van de verschil- 
lende grondsoorten. In een kleigrond bijv. begint een 
tabaksplant reeds te verwelken bij een watergehalte van 
8 °, terwijl in een zandgrond dit eerst plaats vindt bij 
1,5°/,; een humusachtige bodem daarentegen staat geen 
water meer aan de wortels af bij een gehalte van 13 °/, water. 
ParureL heeft deze proefnemingen herhaald voor den 
gronden het klimaat in Tunis 2). En het bleek nu, dat reeds 
bij een vochtgehalte van ongeveer 10°/, de bodem niet meer 
in staat is aan de wortels de noodige hoeveelheid water te 
leveren. De bewerkte grond bevat in den planttijd 15 à 138 °/, 
water; de onbewerkte bevat eerst 12 à 13°/,, daalt reeds 
heel spoedig tot 10°/,, en eindigt ten slotte met 6°/.. De 
bewerkte grond blijft dus steeds boven de 10°/,; de onbewerkte 
daarentegen kan al heel spoedig niet meer de noodige hoeveel- 
heid water leveren, die noodzakelijk is voor het leven der 
plant. 
Deze conclusies konden direct geverifieerd worden. Naast 
den proeftuin bevindt zich een uitgebreid stuk grond, toe- 
behoorende aan een Arabier, die er in 1900 gerst verbouwde. 
In 1899 was ’t land flink bemest. 
In ’t begin van Maart reeds begun de gerst van de droogte 
te lijden; de vochtigheidstoestand tot een diepte van 60 cM. 
bleek gemiddeld te zijn 11,20. Vlak er naast was een stuk 
grond van den proeftuin, eveneens met gerst beplant, die 
geen oogenblik last van droogte gehad heeft en een flinke 
1) Sacns, Physiologie végétale, p. 191. 
2) Zie over de wijze van proefnemingen het oorspronkelijke werk. 
